Πόσο πειστική ή αληθοφανής μπορεί να είναι μια ιστορία;

036-letter-writing-correspondence-q90-1974x1052

Όταν μιλάμε για την αληθοφάνεια μιας ιστορίας, ουσιαστικά αναφερόμαστε στο κατά πόσο η ιστορία που έχουμε γράψει πείθει τον αναγνώστη ότι θα μπορούσε να είναι και αληθινή. Αν τα γεγονότα που περιγράφουμε μοιάζουν να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και, επίσης, κατά πόσο οι πράξεις των ηρώων μας (ως αντίδραση στα γεγονότα αυτά) δείχνουν λογικές και δικαιολογημένες. Για να γίνει πλήρως κατανοητό αυτό που θέλω να πω, θα τολμήσω να δανειστώ τα λόγια του blogger “Πατριάρχη Φώτιου”, ο οποίος περιγράφοντας την αληθοφάνεια, αναφέρει χαρακτηριστικά σε μια ανάρτησή του: «Ένα έργο για να πείσει τον αναγνώστη ότι αξίζει να προσεχθεί πρέπει να παρουσιάζει μια ιστορία που θα μπορούσε να έχει συμβεί, είτε στον υπάρχοντα κόσμο είτε σε ένα φανταστικό περιβάλλον. Να πλάθει, δηλαδή, κόσμους οι οποίοι να πείθουν για την ύπαρξή τους, ακόμα κι αν είναι εντελώς φανταστικοί. Αληθοφάνεια δεν σημαίνει αλήθεια. Είναι η οικοδόμηση ενός κόσμου που μπορεί να σταθεί από μόνος του και δεν αφήνει χαραμάδες που να αλλοιώνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται.»

Όλοι οι συγγραφείς, ανεξάρτητα από το θέμα που έχουν επιλέξει να αναπτύξουν και το είδος του μυθιστορήματος με το οποίο καταπιάνονται, νιώθουν καθ’ όλη τη διάρκεια της συγγραφής τους, ένα συνεχές άγχος. Ένα άγχος που θα μπορούσε κάλλιστα να συνοψιστεί στα εξής δύο ερωτήματα: «Θα καταφέρει ο αναγνώστης μου να ταυτιστεί με τον πρωταγωνιστή μου;», «Θα καταφέρει να μπει στο πνεύμα της ιστορίας μου και να ζήσει τα γεγονότα όπως ακριβώς τα βλέπει και τα αισθάνεται ο πρωταγωνιστής μου;». Η απάντηση που έρχομαι να δώσω σε αυτά τα ερωτήματα (κυρίως ως αναγνώστρια βιβλίων και όχι τόσο ως συγγραφέας) έρχεται επίσης υπό μορφή ερώτησης: «Είναι ο ήρωας σου πειστικός και ο κόσμος που τον περιβάλει αληθοφανής; Αν ναι, τότε ο αναγνώστης φυσικά και θα μπορέσει να ταυτιστεί μαζί του. Αν όμως ο κόσμος που του περιγράφεις δεν στηρίζεται στα θεμέλια της λογικής και δείχνει ψεύτικος ή παράταιρος, ή αν ο ήρωας σου συμπεριφέρεται εκ διαμέτρου αντίθετα από τον χαρακτήρα που εσύ ο ίδιος παρουσίασες λίγο πριν στον αναγνώστη, τότε δυστυχώς η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι

Προσωπικά θεωρώ πως ένα οποιοδήποτε μυθιστόρημα καλείται να κριθεί από τον αναγνώστη για 4 βασικά στοιχεία: (α) το θέμα του, (β) την πλοκή του, (γ) τους χαρακτήρες του και (δ) τον κόσμο μέσα στον οποίο λαμβάνει χώρα. Αν κάποιο από τα τέσσερα αυτά στοιχεία δεν έχει αναπτυχθεί σωστά ή σαν συγγραφείς δεν του δώσαμε όση προσοχή θα έπρεπε να του είχαμε δώσει, τότε το πιθανότερο είναι η ιστορία μας να εμφανίζει κενά και εν τέλει να μην έχει την απήχηση που θα ευχόμασταν να έχει. Τί εννοώ αναφέροντας τη λέξη «κενά»; Ας αναλύσω ένα ένα τα παραπάνω στοιχεία και θα καταλάβετε αμέσως τί θέλω να πω.

(α) το θέμα του μυθιστορήματος

Καλώς ή κακώς το θέμα που θα επιλέξει κάποιος να αναπτύξει σε ένα μυθιστόρημα είναι ζήτημα έμπνευσης,… και η έμπνευση για μένα είναι καθαρά θέμα τύχης. Μπορεί ένας συγγραφέας να έχει όλη την καλή διάθεση να σκαρφιστεί μια πρωτότυπη ιδέα για το μυθιστόρημά του ώστε να αποφύγει την κοινότυπη ιστορία αγάπης (με το ερωτευμένο ζευγάρι που περνάει τα πάνδεινα μέχρι να καταλήξει σε happy end) ή την κλασική αστυνομική ιστορία (όπου ο ντεντέκτιβ κυνηγά μανιωδώς έναν κατά συρροή δολοφόνο και στο τέλος ανακαλύπτει έκπληκτος ότι ο ένοχος είναι ο ίδιος του ο αδερφός), όμως πραγματικά καλές ιδέες λίγες φορές μας επισκέπτονται. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι είμαστε καταδικασμένοι να αναπτύξουμε ένα σύνηθες θέμα, επομένως το μόνο που μας μένει είναι να στήσουμε το σκηνικό και τους ηθοποιούς μας, όσο καλύτερα γίνεται.

novel themes

(β) η πλοκή του μυθιστορήματος

Για μένα η πλοκή είναι το άλφα και το ωμέγα μιας ιστορίας. Ας έχει και το πιο κοινότυπο θέμα, το πιο κλασικό και το πιο χιλιοειπωμένο,… αν ο συγγραφέας έχει καταφέρει να το παρουσιάσει με μαεστρία ώστε να μην υποψιαστείς από την αρχή τί θα γίνει στο τέλος ή – ακόμα κι αν υποψιαστείς ποιά θα είναι η κατάληξη – να σε κάνει να πεις «οκ, είναι προφανές ότι στο τέλος θα γλυτώσουν,.. αλλά είμαι περίεργος να δω πώς θα το καταφέρουν», τότε κατ’ εμέ ο συγγραφέας είναι καλλιτέχνης, με «κ» κεφαλαίο. Μια ιστορία αγάπης θα την έχεις διαβάσει σίγουρα σε 1000 βιβλία και τουλάχιστον με 1000 διαφορετικούς τρόπους. Όμως όσο κι αν ήξερες τί θα γίνει στο τέλος, κάποιες σε άγγιξαν, κάποιες πάλι όχι. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί συνέβει αυτό; Μάλλον επειδή ο συγγραφέας είχε ταλέντο στη συγγραφή και κατάφερε να αναπτύξει την ιστορία του με τόσο έξυπνο τρόπο, ώστε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη του, ακόμα και μέχρι την τελευταία γραμμή.

Γραμμική Αφηγηματική Δομή(γ) οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Αν τα δύο προηγούμενα στοιχεία απαιτούσαν έμπνευση και ταλέντο, αυτό εδώ (όπως επίσης και το αμέσως επόμενο) απαιτεί δουλειά. Σκέψη, έρευνα, μελέτη, αναζήτηση πληροφοριών, διάβασμα, προβληματισμό, έλεγχο, γράψιμο, σβήσιμο, ξανά γράψιμο και ξανά σβήσιμο. Αυτό που συνήθως δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι που επιχειρούν να αναπτύξουν την ιστορία που έχουν στο μυαλό τους, είναι ότι οι πρωταγωνιστές θα πρέπει να είναι άνθρωποι και όχι μαριονέτες. Θα πρέπει να είναι τα φιλαράκια του συγγραφέα,… οι κολλητοί με τους οποίους μεγάλωσε από μικρός και τους ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά. Ξέρει πότε και πού γεννήθηκαν, ποιά είναι η οικογένειά τους, πώς μεγάλωσαν, ποιά είναι τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους, ποιοί είναι οι φόβοι τους και ποιές οι κρυφές τους επιθυμίες. Όπως αναφέρει και ο Σιντ Φιλντ στο βιβλίο του «Το Σενάριο»: «Ήρωας σημαίνει άποψη, στάση ζωής, προσωπικότητα, συμπεριφορά και δράση.». Αν ένας συγγραφέας δεν έχει σκεφτεί όλες αυτές τις παραμέτρους την ώρα που «χτίζει» έναν από τους ήρωες του, τότε αργά ή γρήγορα ο ήρωας αυτός θα αρχίσει να μοιάζει ψεύτικος. Γιατί; Γιατί αν στο πρώτο κεφάλαιο μας τον έχει παρουσιάσει ως «συνεσταλμένο, ευαίσθητο και κάπως δειλό», στο τρίτο ή τέταρτο κεφάλαιο δεν είναι δυνατόν να τον βάλει να κάνει ερωτική εξομολόγηση σε μια άγνωστη γυναίκα που συνάντησε στο δρόμο. Όσο κι αν θέλει να μας δείξει ότι αυτή η γυναίκα μάλλον ήταν κάτι το ξεχωριστό για εκείνον κι ότι «ξεπέρασε τον εαυτό του τολμώντας κάτι που δεν το είχε τολμήσει ποτέ άλλοτε», αυτή η συμπεριφορά δεν πρόκειται να πείσει τον αναγνώστη κι ας έχει όλη την καλή διάθεση να ταυτιστεί με τον εν λόγω ήρωα. Και δεν πείθει η συμπεριφορά του αυτή γιατί πολύ απλά στον πραγματικό κόσμο τα πράγματα δεν γίνονται έτσι. Στην πραγματική ζωή αν βλέπαμε μια τέτοια συμπεριφορά θα μπαίναμε σε σκέψεις. Θα θεωρούσαμε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ψεύτης και έτσι θα κρατούσαμε αποστάσεις από αυτόν με σκοπό να προστατέψουμε τον εαυτό μας. Έτσι ακριβώς γίνεται και στο μυθιστόρημα. Ασυναίσθητα κρατάμε αποστάσεις από τον ήρωα του βιβλίου θεωρώντας τον κι αυτόν ανειλικρινή και στο τέλος καταλήγουμε να πούμε ότι η ιστορία «δεν μας άγγιξε».

MarionetteΣτον πραγματικό κόσμο ένας συνεσταλμένος και ευαίσθητος άντρας θα δείλιαζε. Θα έκανε ένα βήμα για να την προλάβει την γυναίκα που είδε, όμως ο φόβος του θα τον ανάγκαζε να κάνει δύο βήματα πίσω. Στα δευτερόλεπτα που θα ακολουθούσαν θα πάλευε να ξεπεράσει τον εαυτό του, όμως δεν θα τα κατάφερνε και η κοπέλα θα προσπερνούσε και θα έφευγε. Ύστερα εκείνος θα επέστρεφε σπίτι του απογοητευμένος και απελπισμένος. Θα περπατούσε πάνω κάτω στο δωμάτιό του εκφράζοντας θυμό προς τον εαυτό του και τη δειλία του, θα έμενε ξάγρυπνος όλη τη νύχτα σκεπτόμενος μια λύση και με το πρώτο φως της ημέρας θα σηκωνόταν αποφασιστικά και θα έλεγε «Ως εδώ! Δεν πρέπει να επιτρέψω στη δειλία μου να με κάνει δυστυχισμένο. Θα πάω να την βρω και θα προσπαθήσω να της πιάσω κουβέντα.». Αυτή είναι μια πολύ καλή εκδοχή που φαίνεται απόλυτα αληθοφανής. Τί ήταν αυτό που θέλαμε να δείξουμε από την αρχή; Ότι ο ήρωας μας ξεπέρασε τον εαυτό του και τόλμησε το ακατόρθωτο. Καταφέραμε να το δείξουμε; Φυσικά. Απλά με πιο λογικό και ομαλό τρόπο.

(δ) ο κόσμος του μυθιστορήματος

Άλλο ένα σημείο προβληματισμού και σκληρής δουλειάς αποτελεί και ο κόσμος μέσα στον οποίο επιλέγουμε να τοποθετήσουμε την μυθοπλασία μας. Ο κόσμος αυτός τις περισσότερες φορές είναι υπαρκτός, όμως αρκετοί συγγραφείς τόλμησαν αλλά και συνεχίζουν να τολμούν να δημιουργούν έναν κόσμο τελείως φανταστικό. Ίσως η επιλογή του φανταστικού κόσμου να μοιάζει πιο δύσκολη, εγώ όμως τη θεωρώ αρκετά πιο εύκολη. Για να περιγράψεις έναν υπαρκτό τόπο απαιτείται τεράστια έρευνα. Πρέπει να συλλέξεις πληροφορίες για τις συνήθειες των κατοίκων του, τις πολιτικές και θρησκευτικές του πεποιθήσεις, τα εξωτερικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων που ζουν εκεί, τη γλώσσα που χρησιμοποιούν, τις αντιλήψεις τους, το βιοτικό τους επίπεδο και χίλια δυο άλλα στοιχεία. Αν, μάλιστα, η ιστορία τυγχάνει να διαδραματίζεται σε μια εποχή του παρελθόντος η οποία σημαδεύτηκε από ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός (Β’ παγκόσμιος πόλεμος, Γερμανική κατοχή κ.α.), τότε σαφώς απαιτείται πολύ περισσότερη έρευνα. Περιγράφοντας έναν πραγματικό κόσμο κινδυνεύεις να κατηγορηθείς για λανθασμένη εξιστόρηση των γεγονότων της παγκόσμιας ιστορίας. Στην περίπτωση όμως που ξεκινήσεις να περιγράψεις έναν φανταστικό κόσμο από το μηδέν, το μόνο που κινδυνεύεις να πάθεις είναι να σε κατηγορήσουν ότι… δεν έχεις αρκετά καλή φαντασία.

Picture_1Προσωπικά δεν είμαι κατά των ιστοριών που εμπίπτουν στη σφαίρα του φανταστικού, ούτε θα με ξενίσει καθόλου αν η πρωταγωνίστριά μου είναι μάγισσα, βρικόλακας ή εξωγήινος. Επίσης, θαυμάζω πολύ την προσπάθεια κάποιων συγγραφέων που επιλέγουν να πλάσουν μια εκδοχή του πώς θα ήταν ο κόσμος μας σήμερα αν τα γεγονότα που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία είχαν συμβεί διαφορετικά ή π.χ. πώς θα ήταν η Ελλάδα στο μέλλον, αν αύριο μεθαύριο τελικά καταλήγαμε να αποχωρήσουμε από τη ζώνη του ευρώ. Θέλω να διαβάζω τέτοιες ιστορίες όμως δεν μπορώ να τις παρακολουθήσω αν δεν έχουν στηθεί στα θεμέλια της λογικής. Τί εννοώ με αυτό; Για παράδειγμα, κάποιος συγγραφέας μπορεί να θελήσει να πλάσει μια ιστορία για τον έρωτα μιας γήινης και ενός εξωγήινου, το έτος 3020 όπου η Γη πλέον έχει κατακτηθεί από εξωγήινους. Παράλογο; Για κάποιους αναγνώστες ναι, για κάποιους πάλι όχι. Οι περισσότεροι ίσως σπεύσουν να δηλώσουν ότι «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.», όμως ο σωστός συγγραφέας που έχει πίστη στην ιδέα του, πρέπει να βρει έναν τρόπο να τους διαψεύσει. «Κι όμως γίνονται!», θα πει. «Γιατί κάποτε ο πρώτος εξωγήινος προσγειώθηκε στον πλανήτη μας. Οι άνθρωποι τον φυλάκισαν και επιστήμονες άρχισαν να κάνουν πειράματα επάνω του. Ο εξωγήινος πέθανε πριν προλάβει να αποκαλύψει με ποιό τρόπο κατέληξε στον πλανήτη μας κι έτσι το ανθρώπινο είδος δεν μπόρεσε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα ώστε να εντοπίσει μια παρόμοια μελλοντική εισβολή. Έπειτα από χρόνια ήρθαν κι άλλοι εξωγήινοι με τον ίδιο τρόπο. Έγιναν μάχες μεταξύ ανθρώπων και εξωγήινων και τελικά οι άνθρωποι ηττήθηκαν. Οι εξωγήινοι κατέλαβαν τον πλανήτη και μετέτρεψαν τους ανθρώπους σε σκλάβους. Σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι είναι υποδεέστεροι και οι εξωγήινοι αποτελούν πια την άρχουσα τάξη, ένας έρωτας δύο εχθρών γεννιέται.». Τί στοιχεία λοιπόν χρειάζεται αυτή η ιστορία για να αποφανθούμε ότι είναι «πειστική» και «αληθοφανής»; Κατ’ αρχάς έναν επιστημονικά αποδεδειγμένο τρόπο με τον οποίο ένας εξωγήινος μπορεί να καταλήξει στη Γη. Ψάχνοντας στο Google όλο και κάποια επιστημονική μελέτη θα υπάρχει για το πώς θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Ύστερα τα πειράματα. Τί θα έκανε μια ομάδα επιστημόνων αν συλλάμβανε έναν εξωγήινο. Ότι ακριβώς θα έκανε αν ανακάλυπτε έναν καινούριο ζωικό είδος (και πάλι έρευνα στο Google). Εισβολή, μάχες, υπεράσπιση του ανθρώπινου είδους. Όποιος λαός κι αν δεχόταν απειλή θα αντιδρούσε ξεκινώντας πόλεμο. Αν ο συγγραφέας μας γράψει ότι πραγματοποιήθηκε η εξωγήινη εισβολή και κανένας δεν αντέδρασε, τότε σίγουρα η εκδοχή αυτή δεν είναι αληθοφανής. Τέλος: ο έρωτας δύο εχθρών. Ένα μέλος της άρχουσας τάξης (ο εξωγήινος) ερωτεύεται μια σκλάβα (γήινη). Φροντίζουμε να συλλέξουμε όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούμε για τις συνήθειες και τις αντιλήψεις των ατόμων που ανήκουν σε μια άρχουσα τάξη κι ύστερα για το πώς συμπεριφέρεται ένας άνθρωπος που είναι υπόδουλος.

Κλείνω αυτή την εξαιρετικά μεγάλη ανάρτηση ζητώντας να μου πείτε κι εσείς τις απόψεις σας. Σας έχουν κατηγορήσει ποτέ ότι η ιστορία σας δεν βγάζει νόημα ή ότι οι χαρακτήρες της δεν δείχνουν αληθοφανείς κι αν ναι, πώς το αντιμετωπίσατε; Απογοητευτήκατε και τα παρατήσατε ή προσπαθήσατε να βρείτε τί πραγματικά φταίει; Ελπίζω να μην σας κούρασα με τα πολλά αυτά λόγια και ανυπομονώ να μάθω και τις δικές σας σκέψεις.

© Μιχελακάκη Μαρία

Advertisements

13 thoughts on “Πόσο πειστική ή αληθοφανής μπορεί να είναι μια ιστορία;

  1. Ο/Η koufetarios λέει:

    Πολύ χρήσιμο άρθρο πολύ χρήσιμες απόψεις. Για όλους μας. Προσωπικά επειδή έγραψα κάποτε μια ιστορία που έπιασε μόλις 60 σελίδες (όταν ολοκληρώσω τη διπλωματική μου θα την ξαναπιάσω από την αρχή) ναι, ήταν λίγο και δεν μεικανοποιησε η έκταση του. Ωστόσο μόνο ένας δικός μ άνθρωπος το διάβασε και δυο φίλοι από το μπλογκ όποτε αφενός ο πρώτος δεν είχε αντικειμενική κρίση κι αφετέρου οι άλλοι δυο είπαν πως τους άρεσε πολύ αλλά δεν είχα αυτή την -πρόσωπο με πρόσωπο- τριβή για να κακαταλάβω το που χωλαινω. Ωστόσο σε κάποια διηγήματα που μου είπαν πως πχ εδώ όπως γίνεται αυτό μήπως να το δεις έτσι κλπ πράγματι έκατσα και το μελέτησα ξανά και συνεπώς καλύτερο άνθρωπο μ έκανε η κριτική παρά με απογοήτευσε δίχως καμιά έπαρση ή εγωισμό. Κι έτσι πρέπει να σσυμπεριφερόμαστε.Αλλιως ας γραφουμε ότι θέλουμε χωρίς να δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν! Γίνεται; Εμ φυσικά και δεν γίνεται..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Έχεις πάρα πολύ δίκιο σ’ αυτό που λες!!! Προσωπικά, λατρεύω την αρνητική κριτική! Έχεις πολλά να κερδίσεις από κάποιον που θα σου πει ότι: «αυτό που έγραψες είναι χάλια γιατί αυτό κι αυτό δεν στέκει», παρά από κάποιον κόλακα ο οποίος θα τα βρει όλα τέλεια μπροστά σου ενώ πίσω σου θα σε θάψει. Προσωπικά δεν κάνω βήμα παραπέρα, ούτε προχωράω στο επόμενο κεφάλαιο αν δεν διαβάσει πρώτα κάποιος το προηγούμενο. Μπορεί αυτός που το διαβάζει να μην είναι ειδικός, όμως δεν παύει να είναι ένας εν δυνάμει αναγνώστης. Κι ο αναγνώστης, κατ’ εμέ, είναι και ο πιο αυστηρός κριτής. Σχόλια, λοιπόν, όπως: «αυτό που γράφεις φαίνεται ψεύτικο», «αυτό που αναφέρεις δεν βγάζει νόημα», «σε αυτή την παράγραφο δεν καταλαβαίνω τί λες ή σε ποιόν ήρωα αναφέρεσαι» κ.α. είναι πάντα καλοδεχούμενα και δεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί συγγραφείς θυμώνουν με αυτά. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι ο φίλος-αναγνώστης ναι μεν θα σου πει ότι υπάρχει πρόβλημα στο γραπτό, αλλά δυστυχώς δεν έχει τις γνώσεις να σου πει πώς να το διορθώσεις. Κι από κει και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα για τον συγγραφέα… 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Μαριαννα, τα άρθρα σου είναι εξαιρετικά κ δεν στο λέω για να σε κολακεψω. Είναι γραμμένα κατόπιν έρευνας, σκέψης και προσωπικού κοπου, με επιχειρήματα και παραδείγματα, αλλα to the point και χωρίς να είναι καθόλου να καθόλου κουραστικά. Ειλικρινα σε ευχαριστούμε για αυτές τις αναρτήσεις, που εμένα προσωπικά με βοηθούν πολυ! Καλη σου μερα! Κατερίνα

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Σ’ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!!! Ειλικρινά είχα ζηλέψει πάρα πολύ όταν έβλεπα πόσα blog με συμβουλές συγγραφής υπάρχουν σε άλλες γλώσσες κι ήθελα πάρα πολύ να ξεκινήσω ένα δικό μου στα Ελληνικά. Όντως θέλει πολύ διάβασμα, μελέτη και έρευνα, την οποία ούτως ή άλλως την έκανα όταν ξεκίνησα να γράφω, οπότε πλέον το κάθε ποστ μου είναι κάτι που προκύπτει από την ανάμειξη εμπειρίας με θεωρία. Χαίρομαι που δεν καταλήγουν να είναι κουραστικά γιατί μερικές φορές τα κοιτάω έτσι όπως είναι ολόκληρα κατεβατά και αναρωτιέμαι αν όντως αντέχει κάποιος να τα διαβάσει μέχρι το τέλος! Εσύ γράφεις κάποιο μυθιστόρημα αυτό τον καιρό;

      Καλημέρα και σε σένα και καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις! 🙂
      Μαρία

      Μου αρέσει!

  3. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Μυθιστόρημα όχι, είχα ξεκινήσει κάποτε σκελετό και έναν έναν αναλυτικά τότε χαρακτήρες κ μετά το σταμάτησα λογω δουλειας κ ελλειψης χρόνου-κάποια στιγμη θα το ξαναπιασω. Κυρίως διηγήματα γράφω, που και που στίχους (που δεν έχω δώσει πουθενά κ ντρέπομαι κ να βάλω στο μπλογκ, δε ξέρω γιατι) και το πιο μεγάλο κείμενο=παραμυθι που έχω γράψει είναι το «δέντρο της γνώσης» που νομίζω έχεις διαβάσει ένα μέρος του;( Με στεναχωρεί ότι ακόμη δεν έχει βρει την θέση του προς τους έξω , τουλάχιστον χάρηκα πολύ οταν το βράβευσε η ΠΕΛ…)Προσφατα τελείωσα ένα τρίμηνο σεμινάριο στη δημιουργική γραφη στο Καποδιστριακο και οι αναρτήσεις σου λειτουργούν συμπληρωματικά πολλές φορές πάνω σε αυτο και πολυ το χαίρομαι!! Συνεχισε (οπότε προλαβάινεις), μας εμπνεεις! 😉

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Αν με βάλεις να τα τοποθετήσω με βάση το βαθμό δυσκολίας τους, ψηφίζω πρώτη και δυσκολότερη την ποίηση/στίχους, μετά το παραμύθι, μετά το διήγημα και τελευταίο και ευκολότερο το μυθιστόρημα! Επομένως νομίζω πως πρέπει να νιώθεις πολύ περήφανη που βραβεύτηκες για το παραμύθι σου! Τώρα το αν θα αργήσει ή όχι να βρει τη θέση του προς τα έξω, νομίζω πως έχει σχέση με διάφορους άλλους παράγοντες κι όχι απαραίτητα με το αν ήταν καλό ή κακό. Μπορεί, δηλαδή, να έχουμε γράψει ένα αριστούργημα όμως αν δεν έχει π.χ. προβληθεί σωστά ή αν δεν είναι τόσο εύκολο στο να το βρει κάποιος αναγνώστης τότε μπορεί να μην έχει απήχηση και εμείς να νομίζουμε λανθασμένα ότι δεν είναι καλό. 😦

      Το σεμινάριο που προσφέρει το Καποδιστριακό το σκεφτόμουν κι εγώ, αλλά δυστυχώς μου έλειπε ένα μικρό ποσό σε ευρώ, ώστε να καταφέρω να το παρακολουθήσω. Και μιας και το έχεις παρακολουθήσει, αν εντοπίσεις κάποιο λάθος στις αναρτήσεις μου, μην διστάσεις να το πεις 🙂 Φυσικά και θα της συνεχίσω απλά χρειάζονται πολύ διάβασμα και παρόλο που γράφω στο πρόχειρο κάποια πράγματα, περιμένω μέχρι να τα διπλο-τσεκάρω πριν τα αναρτήσω. Αυτές τις μέρες ετοιμάζω μια ανάρτηση αφιερωμένη στους διαλόγους και μια άλλη αφιερωμένη στο πώς πλάθουμε λογοτεχνικούς χαρακτήρες. Ελπίζω να μην τις αργήσω πολύ!

      Μου αρέσει!

      • Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

        Αν κρίνω απο αυτά που μας ανεβάζεις μάλλον δεν το χρειάζεσαι το σεμινάριο, ίσως αυτοί χρειάζονται εσένα! (το εννοώ). Τώρα τρέχει στο ΕΚΠΑ και ένα παραπλήσιο σεμινάριο τους ας σε ενδιαφέρει να ρίψεις μια στις, νομίζω το συγκεκριμένο είναι ακόμα πιο εξειδικευμένο….σκεφτόμουν επίσης κ τα σενάρια επιμελειας κειμένων του Ιανου, αλλα τελικα δεν ενέδωσα κ λόγω έλλειψης χρημάτων όπως κ της σκέψης …»τι θα μπορούσα να κανω εγω μετα επαγγελματικά με κάτι τέτοιο; Μάλλον τίποτα…» Απο την άλλη πάντα θα με ενδιέφερε η δουλεια του editor, ωστόσο φανταζομαι πρέπει να έχει υπάρξει κανεις φιλόλογος πρωτα για να τον πάρουν στα «σοβαρά» σε έναν εκδοτικό οίκο, σωστά; 😦
        Για τα καλα σου λόγια σε ευχαριστω πολυ!
        Θαυμάζω την επιμέλεια κ διαχείριση του χρόνου και των γραπτών σου πάντως!Ετσι, δίνε μας το καλο παραδειγμα! 🙂 🙂

        Μου αρέσει!

      • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

        Το επάγγελμα της επιμέλειας νομίζω πως σίγουρα απαιτεί πτυχίο Φιλολογιας και όχι μόνο! Πρέπει να έχεις εμπειρία στο χώρο των Εκδόσεων, να ξέρεις τί «πουλάει» περισσότερο και να μπορείς να διορθώνεις μια ιστορία ώστε να την κάνεις πιο «εμπορική». Το κακό είναι ότι έχουν βγει και βγαίνουν συνεχώς ένα σωρό σεμινάρια, τα οποία (όπως και τα πτυχία) θα σου εξασφαλίσουν περαιτέρω γνώσεις αλλά δεν θα σου εξασφαλίζουν απαραιτήτως και δουλειά! Σε παλαιότερες εποχές κάτι θα μπορούσες να βρεις κι ας μην ήταν το αντικείμενό σου, όμως τώρα σε μια εποχή που έχουν λιγοστέψει τόσο πολύ οι θέσεις εργασίας νομίζω πως πλέον είναι «ο καθείς στο είδος του» και μόνο εκεί! 😦

        Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Χμμμ,… νομίζω πως το ερώτημά σου χρειάζεται σκέψη. Κι αυτό γιατί η απάντηση στην ερώτηση «αξίζει;» νομίζω πως είναι κάπως υποκειμενική και έχει σχέση με τους στόχους που βάζουμε ως συγγραφείς. Για παράδειγμα, αν καταπιαστούμε με τη συγγραφή μόνο και μόνο για να περάσουμε εποικοδομητικά την ώρα μας ή για να διασκεδάσουμε/χαλαρώσουμε πλάθοντας φανταστικές ιστορίες, τότε νομίζω πως αξίζει 100%. Αν, όμως, ο στόχος μας είναι η έκδοση του μυθιστορήματος/διηγήματός μας… τότε οι απόψεις μάλλον διίστανται. Κάποιοι ίσως και να πιστεύουν πως δεν αξίζει γιατί – ειδικά τώρα με την οικονομική κρίση – τα βιβλία πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων που καταφέρνουν να εκδοθούν είναι πάρα πολύ λίγα, κάποιο άλλοι πάλι μπορεί να θεωρούν πως έχουν πιθανότητες να τα καταφέρουν και γι’ αυτό το προσπαθούν μέχρι τέλους.

      Μου αρέσει!

  4. Ο/Η L-I-Ove Liove λέει:

    Βρήκα άλλη μία που με καταλαβαίνει στον τομέα των χαρακτήρων των ηρώων. Έχω μεγάλο πρόβλημα με αυτό . Ίσως επειδή είμαι λάτρης της ψυχολογίας και έχω διαβάσει άπειρα βιβλία πάνω σε αυτή. Οπότε μου την δίνει αφάνταστα όταν διαβάζω ένα μυθιστόρημα και οι ήρωες κάνουν ότι τους κατεβεί μόνο και μόνο επειδή μπορεί να εξυπηρετούν την πλοκή της ιστορίας. Ακόμα κι αν κάποιος χαρακτήρας αλλάξει στην πορεία της ζωής του , πρέπει να έχει κάποιο λόγο που άλλαξε…. να συνέβη κάτι που του άλλαξε τα μυαλά , ένα γεγονός, ένας άνθρωπος που μπορεί να του άνοιξε τα μάτια …..να υπάρχει ένας προφανής λόγος τελοσπάντων που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αλλαγή του.
    Κάποια στιγμή διάβαζα μία ιστορία μέσα στην οποία με πείραξαν δύο πράγματα που με έκανε αυτομάτως να την απορρίψω ενώ ήταν καλή αντικειμενικά. Πρώτον ήταν ένας πολύ κακός χαρακτήρας που μια μέρα αποφάσισε να γίνει καλός από την μία στιγμή στην άλλη – η μοναδική πρόφαση ήταν ότι κατάλαβε ότι είχε πληγώσει ένα μέλος της οικογένειας του ανεπανόρθωτα (Λες και τόσο καιρό δεν το ήξερε) – και δεύτερον ο πρωταγωνιστής ο οποίος ήταν ένας ακέραιος άνθρωπος , δίκαιος και αγαπούσε υπερβολικά πολύ την γυναίκα του , επέλεξε να της πει ψέματα για μία πρώην σχέση (επειδή της είχε υποσχεθεί πως δεν θα μιλήσει για την παλιά τους ιστορία) με αποτέλεσμα να χάσει την γυναίκα του για κάποια που στη ουσία δεν είχε καθόλου σημασία για εκείνον. Αυτά τα δύο ήταν αρκετά για να με ξενερώσουν και να θεωρήσω κακή την ιστορία. Λίγο υπερβολικό θα έλεγα, αλλά αν δεν είχα το κόλλημα με την ψυχοσύνθεση και τον χαρακτήρα των ηρώων ίσως να μη με πείραζε τόσο.
    Απ την άλλη πλευρά όταν στην δική μου ιστορία , κάποια στιγμή μου πρότειναν ένα συγκεκριμένο τέλος για ένα θέμα (xωρίς να θέλω να πω, πως η δική μου ιστορία ήταν τέλεια ….μιλάω για το θέμα των χαρακτήρων ) που είχε να κάνει με τον πρωταγωνιστή, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν …΄΄ Θα το έκανε αυτό;΄΄ Όχι!! Οπότε το απέρριψα γιατί θα πήγαινε πολύ κόντρα στον ευαίσθητο και καλοκάγαθο χαρακτήρα του.
    Και επειδή είπα πολλά , θα μιλήσω πάλι για τους ήρωες και ας κλείσω με το ότι συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ με το ότι πρέπει να ξέρουμε το παρελθόν , το παρόν , το μέλλον , τον χαρακτήρα, τα γεγονότα που τον σημάδεψαν, ακόμα και αυτά που θα τον σημαδέψουν στο μέλλον . Ξέρω κόλλησα σε μια συγκεκριμένη ενότητα του άρθρου , αλλά είναι αυτή που με ενοχλεί πολύ στην πραγματικότητα αν γίνεται λάθος… 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s