Γιατί ακούμε μουσική όταν γράφουμε;

Κάποτε μου είχε πει ένας μουσικός ότι ο λόγος που θυμόμαστε τόσο έντονα κάποιο τραγούδι και νιώθουμε μια γλυκιά ευφορία κάθε φορά που το ακούμε, είναι λόγω των συναισθημάτων που μας προκαλεί. Προσωπικά, δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, πόσο μάλλον με τη μουσική. Μου άρεσε να περνάω ατελείωτες ώρες αγκαλιά με το CD player απολαμβάνοντας έργα αγαπημένων καλλιτεχνών, όμως πέρα από ένα «μου αρέσει» ή «δεν μου αρέσει», δεν μπορούσα να εκφέρω κάποια άλλη άποψη. Ούτε για τον τραγουδιστή, αλλά ούτε και για τον συνθέτη. Ποιοτικός, εμπορικός, παράφωνος ή ταλαντούχος… δεν μπορούσα με τίποτα να καταλάβω ποιόν απ’ όλους τους χαρακτηρισμούς έπρεπε να χρησιμοποιήσω για να τον περιγράψω κι έτσι άφηνα πάντα τους πιο ειδικούς να εκφράζουν γνώμη για μένα. Όταν, λοιπόν, άκουσα τα λόγια αυτού του “ειδικού”, ένιωσα σαν να είχε λυθεί επιτέλους ένα κρυφό μυστήριο της ζωής. Γιατί μόνο τότε συνειδητοποίησα πως: Κάθε έργο τέχνης κρύβει μέσα του ένα συναίσθημα!

Όταν ένας καλλιτέχνης ξεκινά να δημιουργήσει ένα έργο, το κάνει επειδή μέσα του νιώθει συναισθήματα που τον… πνίγουν. Τόσο πολύ που αν δεν τα εκφράσει, εκείνα θα καταφέρουν όντως να τον πνίξουν! Αδικία, απογοήτευση, αγανάκτηση, έρωτας, χαρά… όποιο κι αν είναι αυτό το συναίσθημα που τον κυριεύει τη δεδομένη χρονική στιγμή, τον αναγκάζει παράλληλα να πάρει στα χέρια του ένα πινέλο, ένα μολύβι ή μία κιθάρα και να προσπαθήσει να το εκφράσει. Κάποια στιγμή μετά από καιρό, όλοι εμείς θα τύχει να δούμε, να διαβάζουμε ή να ακούσουμε το έργο αυτό και όταν θα το κάνουμε, θα νιώσουμε μέσα το συναίσθημα που είχε ο δημιουργός του την ώρα που το δημιουργούσε. Η μόνη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο δικό του και το δικό μας συναίσθημα, είναι ότι οι εμπειρίες και οι αναμνήσεις που το περιβάλουν είναι τελείως διαφορετικές. Άλλα ήταν τα γεγονότα που δημιούργησαν π.χ. θυμό στον συνθέτη ενός τραγουδιού κι άλλα τα γεγονότα που δημιούργησαν τον ίδιο θυμό σε εμάς. Άρα, λοιπόν, σαν ένα γενικό κανόνα μπορούμε να πούμε ότι τα έργα τέχνης είναι μια αφορμή να ξυπνήσουν μέσα μας τα συναισθήματα που κάποτε αισθανθήκαμε εξαιτίας των γεγονότων που βιώσαμε.

Και ερχόμαστε λοιπόν στο προκείμενο: Γιατί όλοι οι συγγραφείς τείνουν να ακούνε μουσική είτε κατά τη διάρκεια του γραψίματος, είτε λίγο πριν κάτσουν να γράψουν; Για να τους έρθει έμπνευση, θα μου πείτε, και θα έχετε απόλυτο δίκιο. Γιατί ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα με αυτό που ανέλυσα παραπάνω: το να ακούσουμε μουσική είναι ο ευκολότερος τρόπος για να «ξυπνήσουμε» τα συναισθήματα που έχουμε μέσα μας. Για παράδειγμα, αν έχω κατά νου να γράψω μια ρομαντική στιγμή, σαν συγγραφέας θα χρειαστώ οπωσδήποτε ένα «ερέθισμα», κάτι δηλαδή που θα με κάνει να μπω σε ρομαντική διάθεση, ώστε να αποδώσω καλύτερα το συναίσθημα της σκηνής. Αν κάτσω στον υπολογιστή μου από αγγαρεία λέγοντας από μέσα μου «Τί έχω να γράψω; Α, ναι τη μοιραία συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών. Όχου και πώς βαριέμαι τώρα…», το κείμενο που θα προκύψει δεν θα αρέσει σε κανέναν. Γιατί; Γιατί τα συναισθήματα που θα νιώσει ο αναγνώστης όταν θα το διαβάσει θα τον μπερδέψουν. Εκείνος διαβάζοντάς το περίμενε να νιώσει έναν ερωτισμό, μια ένταση και μια ερωτική σπίθα και αντ’ αυτού νιώθει μια… βαρεμάρα που δεν ξέρει από πού κι ως πού του προέκυψε. Η τέχνη απορροφά συναίσθημα και εκπέμπει συναίσθημα. Συνεπώς, αν νιώθουμε βαρεμάρα ή αν δεν νιώθουμε τίποτα όταν γράφουμε κάτι, μην περιμένουμε να νιώσει ευχάριστα ο αναγνώστης μας. Αυτό που θα νιώσει θα είναι είτε βαρεμάρα, είτε τίποτα.

Ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το πολύ σύντομο ποστ σήμερα, είναι επειδή ήθελα να δώσω μια συμβουλή σε όλους όσους κάνουν τις πρώτες τους προσπάθειες στη συγγραφή: Να ακούτε μουσική πριν ή κατά τη διάρκεια της συγγραφής, αλλά ποτέ κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης αυτού που έχετε γράψει. Γράψτε το κείμενο σας και αφήστε το στην άκρη. Την επόμενη μέρα μετά από ένα κουραστικό και ανούσιο 8ωρο στη δουλειά, καθίστε άνετα στον καναπέ σας και ξαναδιαβάστε το κείμενο. Νιώθετε κάτι; Αναδύονται από μέσα σας τα συναισθήματα που είχατε όταν το γράφατε; Αν ναι, τότε έχετε πετύχει ακριβώς αυτό που θέλετε! Ένα κείμενο που θα προκαλέσει συγκίνηση στον οποιονδήποτε αναγνώστη.

© Μιχελακάκη Μαρία

Υ.Γ. Προσωπικά, ως συγγραφέας, όταν έχω να γράψω σκηνές δράσεις προτιμώ να το κάνω υπό το άκουσμα Heavy Metal κομματιών (Disturbed και Korn μεταξύ άλλων), σκηνές έντασης υπό ηλεκτρονική μουσική (λατρεύω τα remix των Tha Trikaz και Kraddy) και για ρομαντικές σκηνές, φυσικά κάτι από Florence and The Machine ή Lana del Rey. Όμως, αν ποτέ κάποιος μου ζητούσε να περιγράψω το μυθιστόρημα που γράφω με ένα μόνο τραγούδι, τότε σίγουρα θα του απαντούσα το Cosmic Love των Florence and The Machine.

Advertisements

11 thoughts on “Γιατί ακούμε μουσική όταν γράφουμε;

  1. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Άψογο πόστ! Έχεις πολυ δίκιο Μαριάννα,, το ίδιο κανω κ γω με την μουσικη κ οταν ξανάδιαβάζω κάτι που έχω γράψει την κλείνω για να συγκεντρώθώ, ενίοτε διαβάζω κ τα κείμενα μου φωναχτά μάλιστα για να δω πως μου ακούγονται! 😉

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Μα το’χα απορία τόσο καιρό γιατί όλοι (μα όλοι!) οι συγγραφείς ακούν μουσική για να γράψουν!! Επιτέλους το μυστήριο λύθηκε, χαχα! Κι αυτό που λες για τα κείμενα το κάνω κι εγώ συχνά πυκνά. Ειδικά στους διαλόγους, για να ειμαι σίγουρη ότι ακούγονται όσο το δυνατόν πιο φυσικοί.
      By the way, καιρό έχεις να αναρτήσεις καινούριο πόστ στο blog σου! Αντε, περιμένουμε… 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Μαρία Δαμιανάκου λέει:

    Σωστό! Όντως ισχύει! Υπάρχουν όμως και στιγμές που έχω αντί για μουσική, την τηλεόραση δυνατά για να ακούω να μιλάνε την ώρα που γράφω. Χωρίς βέβαια εννοείται να παρακολουθώ τι λένε γιατί είμαι απορροφημένη στην συγγραφή, αλλά δεν μπορώ την ησυχία όταν γράφω! Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό… είναι ένα είδος διαστροφής;… ένα είδος τρέλας;.. δεν ξέρω.. πάντως έτσι είναι! Φιλιά πολλά και καλή συνέχεια! Και πάλι μπράβο για το όμορφο άρθρο σου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Ρε συ, αυτό με την τηλεόραση το κάνω κι εγώ!! Λες όντως να έχουμε πρόβλημα;;; χαχα Πέρα από την πλάκα, εγώ τόσα χρόνια πίστευα ότι την τηλεόραση την έχω ανοιχτή για να μην με κουράζει το διάβασμα ή το γράψιμο. Περίεργο μεν, αλλά πάντα συγκεντρωνόμουν πολύ πιο εύκολα όταν είχα κάτι δίπλα να κάνει φασαρία. Τώρα που το ‘πες πάντως, από την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να παρατηρήσω το πώς και το γιατί μήπως καταφέρω να εξηγήσω κι αυτό το «κρυφό μυστήριο της ζωής»! χαχα

      Φιλάκια πολλά,
      Μαρία 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ο/Η L-I-Ove Liove λέει:

    Τελικά θα με κάνετε να πιστέψω πως εγώ έχω το πρόβλημα. Μόνο εγώ θέλω απόλυτη ησυχία για να γράψω; Προσπάθησα κάποια στιγμή θέλοντας να γράψω μια ερωτική σκηνή να ακούω συγχρόνως και μια ομολογουμένως ήρεμη μουσική επένδυση με πιάνο , και έχανα τον ειρμό μου. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ με τίποτα!Οπότε κατέληξα στην ησυχία….Την απόλυτη ησυχία!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μιχελακάκη Μαρία λέει:

      Αχαχα!! Μάλλον συγκαταλέγεσαι στα «παράξενα» και όχι στα «προβληματικά» περιστατικά!! 😀 😀 Εγώ σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις θα γράψω με απόλυτη ησυχία και μόνο όταν πχ θα πρέπει να χρησιμοποιήσω δύσκολες λέξεις που απαιτούν απόλυτη συγκέντρωση για να μην τις ξεχάσω. Πάντως τις περισσότερες φορές, είτε είναι ερωτική σκηνή ή σκηνή δράσης, θα έχω βάλει ένα συγκεκριμένο τραγούδι να παίζει ξανά και ξανά και, αν μου το σταματήσεις, πάει! Έχασα τελείως την έμπνευση μου! :O

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s