7 συνήθειες που απέκτησα μέσα από τη συγγραφή

Αυτό το tag νομίζω πως είναι το μοναδικό μέχρι στιγμής που ο καθένας από εμάς το έχει πάρει και το έχει ταιριάξει «στα μέτρα του». Σήμερα, λοιπόν, είναι η σειρά μου να το τροποποιήσω λίγο, έτσι ώστε να απαντήσω στο αρχικό ποστ της Σοφίας: «7 ημέρες – 7 λόγοι για να χαμογελάς».

fagito

Από την αρχή που μου έγινε αυτό το tag από την μεταφράστρια και φίλη Φωτεινή, σκεφτόμουν ποιά θα μπορούσαν να είναι τα 7 πράγματα που με κάνουν χαρούμενη μέσα στη βδομάδα. Θεωρώντας πως αρκετά από αυτά τα έχω ήδη αναφέρει στην ανάρτηση «10 + 1 Randon facts about me», προβληματιζόμουν για το ποια καινούρια στοιχεία του εαυτού μου θα έπρεπε να σχολιάσω αυτή τη φορά. Πριν μέρες, λοιπόν, έτυχε να διαβάσω το τροποποιημένο «7 αγαπημένες μου συνήθειες» της Γεωργίας του cherrybookish’s blog και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό η εξής φαϊνή ιδέα: Να φτιάξω ένα ποστ με τις «7 καινούριες συνήθειες που απέκτησα από τότε που ξεκίνησα τη συγγραφή». Ζητώ συγνώμη αν η αποψινή ανάρτηση μου καταλήγει τελικά να είναι κάπως άσχετη με το αρχικό tag, αλλά δεδομένου ότι το μπλογκ μου έχει ως κύριο θέμα του τη δημιουργική γραφή, συνήθως διστάζω να ποστάρω άρθρα που μιλούν για τον εαυτό μου. Μιας, λοιπόν, που βρέθηκε αυτός ο περίεργος τρόπος να τα συνδυάσω και τα δύο, σταματώ τη φλυαρία και ξεκινώ:

  1. Εκφράζομαι καλύτερα από πριν

Η καθημερινή τριβή με το γράψιμο και κυρίως η διαδικασία του να προσπαθείς να αποδώσεις παρόμοια γεγονότα με διαφορετικές λέξεις, υπό διαφορετική οπτική γωνία ή με παρομοιώσεις και μεταφορές (ώστε να μην επαναλαμβάνονται συνεχώς τα ίδια και τα ίδια μέσα στο κείμενο) ασυναίσθητα μου έκανε πάρα πολύ καλό και στον προφορικό μου λόγο. Πλέον, μπορώ να πω πως είμαι σε θέση ανά πάσα στιγμή να εξηγήσω στον άλλον αυτό που σκέφτομαι και αυτό που νιώθω με απλά και κατανοητά λόγια και με χαρά έχω παρατηρήσει ότι τώρα γίνομαι πιο κατανοητή από πριν. Εκτός αυτού, ο προφορικός λόγος αποτελεί πια για μένα και έναν τρόπο να… «τσεκάρω» τον γραπτό μου λόγο. Αν αυτό που λέω μπερδεύει τον άλλον ή τον κάνει να συνειδητοποιεί κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που λέω εγώ, αποτελεί για μένα ένα «προειδοποιητικό καμπανάκι» ώστε να μπω στη διαδικασία να θέσω «υπό εξέταση» τον τρόπο έκφρασής μου και να δω πού κάνω λάθος.

  1. Ακούω πολύ πιο προσεχτικά τους ανθρώπους

Από τότε που άρχισα την συγγραφή υπήρχαν φορές που έπιανα τον εαυτό μου να στρέφει ουσιαστικά την προσοχή του σε κάποιον που μιλάει κι όχι απλά να κάνει πως τον ακούει. Ίσως παλιά να μην με ένοιαζε και τόσο αν κάποιος είχε διαφορετική άποψη από εμένα, όμως τώρα θέλω πραγματικά να την ακούσω. Θέλω να μάθω πώς σκέφτονται οι γύρω μου, να καταλάβω πώς σχημάτισαν τη γνώμη που σχημάτισαν για κάποιο κοινωνικό ή πολιτικό θέμα, πόσο εγωιστές είναι σχετικά με αυτή την άποψη ή πόσο δεκτικοί είναι στο να την αναθεωρήσουν ακούγοντας τη δική μου. Όταν γράφεις ένα βιβλίο καλείσαι να αναπτύξεις χαρακτήρες που ο καθένας από αυτούς διαθέτει τη δική του ιδιοσυγκρασία και τη δική του φιλοσοφία ζωής. Μπορεί μεν αυτοί οι χαρακτήρες να είναι φανταστικοί, όμως δεν παύουν να είναι «προσομοιώσεις ανθρώπων», άτομα δηλαδή με αισθήματα, απόψεις και κρίσεις πάνω σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα, όπως οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μας. Από τότε, λοιπόν, που άρχισα να παρατηρώ περισσότερο τον λόγο και την άποψη των γύρω μου, ασυναίσθητα κατέληξα να πλάθω και καλύτερους χαρακτήρες.

  1. Εντοπίζω πιο εύκολα την αιτία των όσων συμβαίνουν γύρω μου.

Αν έχετε επιχειρήσει να γράψετε έστω και ένα μικρό διήγημα μπορείτε να καταλάβετε πως ένας συγγραφέας μπαίνει στη διαδικασία να αναλύσει τα πάντα. Προσωπικά διαβάζω πάρα πολύ άρθρα σχετικά με την ψυχολογία, την πολιτική, αλλά και τη γενικότερη δομή της κοινωνίας μας. Ένας άνθρωπος διαμορφώνει τον χαρακτήρα του μέσα από την οικογένεια και την κοινωνία που ζει, σχηματίζει την πολιτική του ιδεολογία ακολουθώντας κάποια πρότυπα που κληρονόμησε από τους παλαιότερους ή αντιδρώντας στα όσα συμβαίνουν στην εποχή του. Τέλος, αναπτύσσει σχέσεις φιλικές, επαγγελματικές ή ερωτικές κυρίως βάσει των προσωπικών του αναγκών, αλλά και βάσει των ανασφαλειών του. Για να καταφέρω να φτάσω σε σημείο να βγάλω ένα καλό συγγραφικό αποτέλεσμα, ασυναίσθητα βρέθηκα να ψάχνω γύρω μου την «αιτία» των πραγμάτων. Γιατί ο κολλητός μας (ή η κολλητή μας) μένει σε μια σχέση που δεν του (της) προσφέρει τίποτα; Γιατί κάποιοι γνωστοί μας είναι πιο επιρρεπείς στο αλκοόλ απ’ ότι κάποιοι άλλοι; Γιατί οι παλαιότεροι δύσκολα αλλάζουν τα πολιτικά τους πιστεύω σε σχέση με τους νεότερους; Πραγματικά χαίρομαι που πλέον μου είναι πολύ πιο εύκολο να εντοπίσω «την πηγή του προβλήματος» σε κάθε ζήτημα που προκύπτει ως συζήτηση κι αν δεν μπορώ να το κάνω, τουλάχιστον ξέρω πού και πώς θα ψάξω ώστε να βρω γρήγορα και εύκολα την απάντηση.

  1. Αποδέχομαι πολύ πιο εύκολα τα λάθη μου.

Αυτό το απέκτησα όχι από τη συγγραφή αυτή καθ’ εαυτή, αλλά από τις διορθώσεις που ανέλαβε να κάνει στο βιβλίο μου μια πάρα πολύ καλή μου φίλη. Έχω ακούσει αρκετές φορές φράσεις όπως:

«η πρόταση αυτή δεν βγάζει νόημα»,

«αυτό που γράφεις είναι ασαφές»,

«το βρήκα λίγο αδιάφορο αυτό το κεφάλαιο»,

«η έρευνά σου είναι λάθος γιατί αυτό κι αυτό που λες δεν ευσταθεί»

και ενώ στην αρχή έπιανα τον εαυτό μου να πληγώνεται και να θέλω πραγματικά να υπερασπιστώ το δίκιο μου με φωνές και νεύρα, στη συνέχεια το ξεπέρασα. Το παν για μένα ήταν και είναι το να βγάλω ένα καλό αποτέλεσμα και έτσι αναγκάστηκα από νωρίς να «ελαττώσω» λίγο την ένταση του εγωισμού μου και να μάθω να ακούω με ψυχραιμία τα λάθη μου. Αυτό ασυναίσθητα λειτούργησε και στην υπόλοιπη ζωή μου. Πλέον δεν ξεκινώ διαφωνίες με την ίδια ευκολία με τις οποία τις άρχιζα παλαιότερα κι ούτε επιμένω τόσο στο ότι η αντίθετη από εμένα άποψη είναι λάθος. Δίνω χρόνο στον εαυτό μου να αναλύσει μέσα του με ειλικρίνεια αν σφάλει ή όχι κι ύστερα μπαίνω στη διαδικασία να υπερασπιστώ την άποψή μου.

  1. Δεν βαριέμαι στις υποχρεωτικές κοινωνικές εκδηλώσεις

Σας έχει τύχει να είστε καλεσμένος σε έναν γάμο ή σε κάποια γενέθλια και να βαριέστε απερίγραπτα να πάτε; Παλιότερα πήγαινα με βαριά καρδιά, έχοντας κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα επειδή θεωρούσα πως «έχανα άσκοπα ώρες από τη ζωή μου», όμως τώρα πάω με χαρά διότι πλέον τα πάντα αποτελούν «μέρος της έρευνάς μου». Κι ενώ παλιά θα έμενα καθιστή στη θέση μου περιμένοντας πώς και πώς να περάσει η ώρα, τώρα μπαίνω στη διαδικασία να παρατηρήσω ένα σωρό λεπτομέρειες: τοπικά έθιμα, φαγητό, ρούχα, αντιδράσεις συγγενών και φίλων και τόσα άλλα τα οποία και απομνημονεύω, θεωρώντας πως κάποια στιγμή θα μου χρειαστούν στις ιστορίες μου.

  1. Μαντεύω πιο εύκολα την εξέλιξη της πλοκής σε ένα βιβλίο που διαβάζω

Να σας πω την πικρή μου αλήθεια,… αυτό δεν είναι καλό. Από τότε που μπήκα στη διαδικασία να ψάξω τις τεχνικές με τις οποίες στήνεται η δομή μιας ιστορίας, σε ποιά θέματα επικεντρώνεται ένας συγγραφέας όσον αφορά την ανάπτυξη των χαρακτήρων και πώς καταφέρνει να εστιάσει την προσοχή του αναγνώστη σε συγκεκριμένα γεγονότα που εκείνος θέλει… πάει! Μου χάλασε όλη την μαγεία που ένιωθα παλιά όταν διάβαζα ένα βιβλίο. Δεν θα συνεχίσω αναλύοντας το περισσότερο γιατί, πιστέψτε με, ούτε κι εσείς θα θέλετε να χάσετε αυτή τη μαγεία!!!

  1. Άνοιξα μπλογκ

Άφησα το καλύτερο για το τέλος, μιας και όλοι μπορείτε να καταλάβετε τί εννοώ. Πάντα ήθελα να ανοίξω ένα μπλογκ και να μοιράζομαι με τον κόσμο τις σκέψεις μου, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα πως δεν είχα κάτι σημαντικό να πω. Ένα χρόνο μετά τη συγγραφή άρχισα να σκέφτομαι να φτιάξω ένα και να μοιράζομαι τις εμπειρίες που αποκτώ από τη συγγραφή με όποιον μπορεί να ήθελε να τις διαβάσει. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δεν ήθελαν πολλοί, όμως πλέον ένα χρόνο μετά νιώθω πολύ συγκινημένη που έχω αποκτήσει σταθερούς αναγνώστες! Η συγγραφή είναι δυστυχώς μοναχικό «άθλημα» και πραγματικά δεν θα την άντεχα τόση μοναξιά μπροστά από τον υπολογιστή, αν δεν είχα και κάποιον να συνομιλώ μέσω σχολίων!

Να έχετε όλοι μια καλή και δημιουργική εβδομάδα!

Μαριάνα Νικολαΐδου

Υ.Γ.1 Το tag είναι ανοιχτό σε όλους, επομένως όποιος διαβάσει αυτή την ανάρτηση μπορεί να απαντήσει ελεύθερα και να αφιερώσει την ανάρτησή του σε… κάτι σχετικό με το “7” τέλος πάντων!

Υ.Γ. 2 Για όσους αναρωτιούνται ποιά η σχέση της φωτογραφίας με το άρθρο, έχω να σας πω πώς μία ακόμη συνήθεια που απέκτησα με τη συγγραφή είναι πως, κάθε Παρασκευή που συναντιέμαι με τη φίλη που μου διορθώνει το βιβλίο, καταλήγουμε να συνδυάζουμε την επιμέλεια με το φαγητό. Δεν θέλησα να την συμπεριλάβω ως μία από τις 7 «επίσημες» συνήθειές μου, διότι ακόμα αρνούμαι να το παραδεχτώ! Κι αν το πρόσθεσα τελικά στο υστερόγραφο ήταν για να μην νιώθει τύψεις η Γεωργία για τα «εγκλήματα» που κάνει με τις τυρόπιτες. 🙂

Advertisements

36 thoughts on “7 συνήθειες που απέκτησα μέσα από τη συγγραφή

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Χαχα! Εννοείται!!! 🙂

      Το tag είναι ανοιχτό για όλους και ειλικρινά άμα καταφέρεις και το προσαρμόσεις στο θέμα του μπλογκ σου, ακόμα καλύτερα!
      Πραγματικά θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να διαβάσουμε κάτι σχετικά με… τις «7 υγιεινές συνήθειες που θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε μες στη βδομάδα» πχ.
      (Πετάω εγώ τώρα τυχαία κάποιες σκόρπιες ιδέες… χιχι 😛 )

      Υ.Γ. Εγώ σ’ ευχαριστώ που το διάβασες!!! 🙂 Φιλιά

      Μου αρέσει!

  1. Ο/Η Η Blogger της διπλανής πόρτας λέει:

    Ω τι υπέροχος ο τρόπος που ανταποκρίθηκες στο tag. Πολύ μου άρεσε.
    Να σου πω την αλήθεια αυτό που αναφέρεις στο 6 το έχω πάθει κι εγώ και πλέον αυτό έχει περάσει και στις ταινίες. Δεν υπάρχει σασπένς πια για εμένα, καταλήγω πάντα στο τέλος με το «να το, το πα εγώ» χαχα
    Η εικόνα στο κείμενο σου έπρεπε να έχει και προειδοποίηση «αν πεινάτε, προχωρήστε κατευθείαν στο κείμενο» χαχα
    Σε καλημερίζω και σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη εβδομάδα! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Χαχα,.. ναι, τελικά η φωτό δείχνει πολύ άκυρη σε σχέση με το κείμενο, αλλά τί να κάνω; Νομίζω πως πλέον το φαί αποτελεί μέρος του «τελετουργικού» της επιμέλειας! 😛
      Εκνευριστικό, πράγματι, το να μαντεύεις πώς θα εξελιχθεί η πλοκή ή το τέλος ενός έργου. Με τις ταινίες πάντως βρήκα λύση,… εδώ και καιρό έχω στραφεί προς τον Ασιατικό κινηματογράφο και πραγματικά δεν έχει καμία σχέση με τα όσα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Οι τύποι μπορεί να σου σκοτώσουν τον πρωταγωνιστή στα μέσα της ταινίας και να πάθεις σοκ! Εκεί να δεις ανατροπές! χαχα

      Πολλά φιλιά και καλή εβδομάδα και σε σένα!!! 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Αριστέα λέει:

    Σε διαβάζω εδώ και καιρό και χαίρομαι που σε πέτυχα στο δρόμο μου! :))
    Απόλαυσα τη σημερινή σου ανάρτηση. Μου θύμισε όλα όσα μου έμαθαν εμένα οι ανθρωποκεντρικές μου σπουδές. Και χαμογέλασα γιατί τελικά η συγγραφή και το να ασχολείσαι με τον άνθρωπο στη βάση του τελικά έχουν κοινά! Το είχες σκεφτεί;
    Σε φιλώ!
    Καλή εβδομάδα να έχεις :))

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Πραγματικά δεν το περίμενα ότι με το να ασχοληθώ με τη συγγραφή αυτομάτως θα κατέληγα να αναλύω τόσο πολύ την ανθρώπινη ψυχολογία. Τελικά είναι κάτι σαν να κάνω μεταπτυχιακό στην κοινωνιολογία και την ψυχολογία μαζί. Κι είναι πολύ σημαντικό να ασχολείσαι με κάτι τέτοιο, σε βοηθά και να καταλαβαίνεις τους γύρω σου αλλά και να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Ένα έχω να πω: μας έχουν «φάει» τα μαθηματικά και οι φυσικές επιστήμες κι έχουμε ξεχάσει να ασχοληθούμε με τον συνάνθρωπό μας.
      Φιλάκια πολλά!!! 🙂

      Μου αρέσει!

  3. Ο/Η pote-pote tin kiriaki λέει:

    Το έχω ξαναπεί ότι το να προσαρμόζετε το post στην προσωπικότητά σας, είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Πολύ καλή η ιδέα σου να μιλήσεις για την συγγραφή!Ήθελα να σε ρωτήσω όμως.. Όταν κάποιος σου λέει ότι αυτό το κεφαλαίο το βρήκε βαρετό, εσύ θα το αλλάξεις κιόλας? Ακόμα κι αν εσένα σου αρέσει?
    P.s. Οι καλύτερες κουβέντες γίνονται πάντα σ’ ένα τραπέζι με φαγητό, το πιστεύω ακράδαντα. Ξέρεις γιατί? Γιατί όταν τρώνε οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, οπότε ξεδιπλώνουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Δική μου θεωρία 😛
    Σ’ ευχαριστώ πολύ για το post 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Χαίρομαι που ως εμπνευστής του συγκεκριμένου tag την εγκρίνεις αυτή την τροποποίηση! χαχα 🙂

      Όσο για το «βαρετό κεφάλαιο» που με ρώτησες,… ναι, η αλήθεια είναι ότι το αλλάζω. Το καλό με τη φίλη μου είναι ότι, ως απόφοιτος φιλολογίας, συνήθως ξέρει να μου πει ποιά σημεία ακριβώς είναι αυτά που ευθύνονται για το «βαρετό» αποτέλεσμα, οπότε αν δεν είναι σημαντικά γεγονότα της πλοκής, τα διαγράφω. Εχει τύχει πάντως και να «πληγωθώ» που αναγκάστηκα να αφαιρέσω κάποια που μου άρεσαν, αλλά παρηγορούμαι όταν τα σκέφτομαι κάτι σαν «deleted scenes». (Παραμένουν, δηλαδή, εκτυπωμένα μέσα στο συρτάρι μου, αλλά δεν θα τα συμπεριλάβω στο τελικό).

      Υ.Γ. Επιτέλους, κάποιος που σκέφτεται σαν κι εμένα!!! Γενικά λατρεύω συζητήσεις γύρω από τραπέζι, αλλά όποτε προτείνω φαγητό στην παρέα (αντί για καφέ) όλοι μου λένε ότι ψάχνω αφορμές για να φάω 😛

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Ο/Η Eleni ouz λέει:

    Πανέμορφο ποστ και φοβερά ειλικρινές! Λατρεύω γενικά να διαβάσω παρόμοια tag!
    Πάντως το δεύτερο θυμάμαι να το κάνω σχεδόν όλοι μου την ζωή, να παρατηρώ τους ανθρώπους, το τι λένε, τι σκέφτονται, πως κινούνται. Και για μεγάλο διάστημα της ζωή μου όσοι δεν με ήξεραν με θεωρούσαν «περίεργη» γιαυτό, αλλά τελικά μέσα από ένα τόσο απλό πράγμα μπορείς να καταλάβεις τόσα πολλά για τον άνθρωπο την ψυχολογία του, το τι είναι και εκπέμπει.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Ναι, η αλήθεια είναι ότι στο τέλος κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε και αυτό είναι κάτι πολύ λάθος. Έχω καταλήξει στο δυσάρεστο συμπέρασμα ότι έχουμε φτάσει σε σημείο να αποξενωθούμε γιατί πολύ απλά μας νοιάζει μόνο πώς φερόμαστε, πώς μιλάμε και τί σκεφτόμαστε εμείς χωρίς να μπαίνουμε καν στη διαδικασία να προσέξουμε και τον άλλον. 😦

      Πράγματι είναι τέλεια αυτά τα ποστ και χαίρομαι απίστευτα που έχει ξεκινήσει τώρα τελευταία αυτή η ενασχόληση με τα tags 🙂 🙂
      Το δικό σου που είναι; Δεν έχεις κάνει ακόμα;;;

      Μου αρέσει!

  5. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Αργοπορημένη κ γω τούτη τη φορα, κ μαλιστα σε πολυ ενδιαφέρον κ εκφραστικό άρθρο!!
    Παντα παρατηρούσα κ θα παρατηρώ τους ανθρώπους, Μαριάννα μου…(το έγραφα κ στο δικο μου αντίστοιχο ταγκ). Οι διαφορετικές προσωπικότητες, τα διαφορετικα ονειρα κ κίνητρα, με βάζουν στην διαδικασία να μάθω περισσοτερο για τον κόσμο μας, τον άνθρωπο, τον ιδιο μου τον εαυτο…Και βεβαια κ γω (πλέον) το έχω αναγκη για τις ιστορίες μου…Και ο κόσμος, ενα πράγμα, μου ανοίγεται πολυ, κ εύκολα, ίσως γιατι αφουγκράζεται τη διάθεση μου να ακούσω! Που να δεις στον εθελοντισμό τι διαφορετικούς χαρακτηρες κ κίνητρα συναντάς…Αφιλακια πολλα «δημοσιογράφε» μας, πολυ ομορφο ποστ! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Κι ότι ετοιμαζόμουν να σου βάλω απουσία! χιχι

      Μπράβο, αυτό ξέχασα να αναφέρω: πως εν τέλει παρατηρώντας και κατανοώντας τους γύρω μας καταλήγουμε να γνωρίζουμε καλύτερα και τον ίδιο μας τον εαυτό! Δυνατό πράγμα και ο εθελοντισμός που αναφέρεις, δυστυχώς δεν μου έχει δοθεί ακόμα η ευκαιρία να λάβω μέρος σε πράξεις εθελοντισμού. Και μη σου κάνει εντύπωση που ανοίγονται εύκολα οι άλλοι σε σένα. Συνήθως εκμυστηρευόμαστε με ευκολία τις σκέψεις μας σε ανθρώπους που νοιώθουμε οικείους και ειλικρινείς, έτσι δεν είναι;;;
      Φιλάκια πολλά πολλά και περιμένουμε με ανυπομονησία καινούρια ιστοριούλα στο μπλογκ σου!! 🙂

      Αρέσει σε 2 άτομα

  6. Ο/Η eleniplus λέει:

    Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο σου. Πολλές φορές ένας στόχος, γιατί στόχος τεράστιος είναι αυτός που έχεις βάλει μπρος, μας εξελίσσει σε διάφορους τομείς της ζωής μας και αποκτούμε νέες δεξιότητες και ικανότητες. Από μόνο του αυτό αρκεί!
    Καλημέρα και καλή συνέχεια
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Πόσο δίκιο έχεις σ’ αυτό που λες!! Τελικά ίσως το παν στη ζωή είναι να θέτουμε στόχους. Ακόμη κι αν δεν τους επιτύχουμε και μόνο η προσπάθεια αρκεί για να μας κάνει λίγο σοφότερους!

      Φιλάκια πολλά πολλά! 🙂

      Μου αρέσει!

  7. Ο/Η Νυχτερινή Πένα λέει:

    Επτά πολύ καλές συνήθειες σου χάρισε η συγγραφή, θα σου χαρίσει και άλλες με το πέρασμα του χρόνου, να είσαι σίγουρη!
    Σε αυτό που λες για τα βιβλία έχεις δίκιο, εμένα πιο δύσκολα με ικανοποιούν τώρα βιβλία, για να με κερδίσει κάποιο πρέπει να είναι εξαιρετικό, να πω δεν θα μπορούσα να το γράψω αυτό!

    ΥΓ: Αλλά τις κοινωνικές υποχρεώσεις ακόμα τις βαριέμαι!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  8. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ποιος μίλησε για καθυστέρηση στο σχολιασμό; 😉
    Πολύ χάρηκα Μαριάνα μου που βρήκα αρκετό χρόνο όχι μόνο να διαβάσω αυτό το ποστ σου, αλλά και να πάω μια μεγάλη βόλτα στα παλιά, έτσι φεύγω (προς το παρόν) γεμάτη με όμορφες και ενδιαφέρουσες εικόνες!
    Καλή συνέχεια και καλή δύναμη σου εύχομαι!

    ΑΦιλιά καρδιάς! (Α=Αληθινά) ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Χαχα! Μια ακόμα που παρά τρίχα γλύτωσε την απουσία! 😛
      Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου και για το χρόνο που πέρασες χαζεύοντας τα άρθρα μου! Εσύ ακόμα δεν έκανες το tag;;; Μπήκα στο blog σου και δεν είδα κάτι. 🙂

      Υ.Γ. Ε, πες το καλέ ότι αυτό το «Α» σημαίνει «Αληθινά»!!! 😛 Το βλέπω τόσο καιρό στα σχόλιά σου και στα σχόλια της Κατερίνας (από το όνειρα παραμυθιού) και ντρέπομαι να σας ρωτήσω τί σημαίνει!! 😀

      Μου αρέσει!

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Ναι, αυτό είναι πράγματι λίγο creepy γι’ αυτό από κάποια στιγμή και μετά τελειοποιούμε το ταλέντο μας ώστε να μπορούμε να παρατηρούμε και να μιλάμε ταυτόχρονα. 🙂 😉 Πλέον αυτό κάνω. Ειδικά όταν πρόκειται να γράψω διαλόγους σε μια ιστορία, προσπαθώ να θυμηθώ πώς μιλούν οι γύρω μου.

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s