Η μαγεία (και τα προβλήματα) του να γράφεις μυθιστόρημα

Ναι, ξεκίνησα διορθώσεις στο μυθιστόρημά μου! Κανονικά θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να υπάρχει και μια σαμπάνια στην άκρη του γραφείου μου για να εορταστεί αυτή η μεγάλη στιγμή, αλλά δυστυχώς όχι, δεν την έχω αγοράσει ακόμα. Τη φυλάω για την στιγμή που θα ολοκληρωθεί η επιμέλεια, κάτι που υποψιάζομαι πως θα αργήσει πάααααρα πολύ να γίνει. Γιατί; Γιατί ως νέα στο χώρο της συγγραφής αλλιώς φανταζόμουν τη διαδικασία της επιμέλειας και αλλιώς μου προέκυψε. Πίστευα πως οι μόνες διορθώσεις που θα έπρεπε να γίνουν στο προσχέδιό μου θα ήταν σχετικές με τα συντακτικά, εκφραστικά και νοηματικά λάθη (ή έστω σχετικές με τα λάθη της πλοκής και της ψυχολογίας των χαρακτήρων μου) αλλά τελικά δεν ήταν καθόλου έτσι. Αυτό που ξεκίνησε σαν μια εύκολη και σύντομη υπόθεση επιμέλειας κατέληξε να γίνει ένα βουνό από ριζικές και εκπληκτικά δύσκολες αλλαγές.

Χώρος και χρόνος πλοκής: Το βασικότερο πρόβλημα

Θα με έχετε ακούσει πολλές φορές να λέω στις αναρτήσεις μου το πόσο σημαντικός είναι ο χώρος και ο χρόνος στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία που γράφουμε. Επισημαίνεται ιδιαιτέρως σε μαθήματα δημιουργικής γραφής κι αυτό γιατί ο αναγνώστης τις περισσότερες φορές (αν όχι όλες) επιλέγει τα βιβλία που θα διαβάσει βάσει αυτού του κριτηρίου. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Πειραιώς σχετικά με τα κριτήρια επιλογής του αγοραστικού κοινού στην Ελλάδα τα μυθιστορήματα που εμπλουτίζουν σε εκλαϊκευμένη μορφή τις γνώσεις του αναγνώστη σε ιστορία, πολιτική, τέχνες και ψυχολογία προτιμώνται περισσότερο από τους αναγνώστες. Όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο, προφανώς και δεν γνώριζα αυτή τη διαπίστωση (παρόλο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η φρενίτιδα της εποχής σχετικά με μυθιστορήματα που διαδραματίζονται σε εποχές που συνέβησαν πολύ σημαντικά ιστορικά γεγονότα, όπως η καταστροφή της Σμύρνης, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κ.α.) και, όταν την πληροφορήθηκα, το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα ήταν τί έχει να προσφέρει το μυθιστόρημά μου στον υποψήφιο αναγνώστη; Πληροφορίες σχετικά με την ψυχολογία σίγουρα μπορεί να του προσφέρει (αυτό είναι κάτι που μπορώ με περηφάνια να παραδεχτώ), όμως σε θέματα ιστορίας και πολιτικής σαφέστατα υστερεί (και σε μεγάλο βαθμό μάλιστα). Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν εννοώ ότι θα έπρεπε να έχω γράψει ένα πολιτικό ή ιστορικό μυθιστόρημα (αντί του αστυνομικού που έγραψα) για να πω ότι “ναι, έχω κάτι προσφέρω στον αναγνώστη”. Εννοώ ότι κοιτώντας το μυθιστόρημά μου με μια πιο σοβαρή ματιά, συνειδητοποιώ ότι η αστυνομική ιστορία που αφηγούμαι μοιάζει «αποκομμένη» από το περιβάλλον της και οι ήρωες της ζουν σε έναν κόσμο που, μπορεί μεν να μοιάζει με τον δικό μας, αλλά σίγουρα δεν είναι.**

**Οι λογοτεχνικοί χαρακτήρες ενός μυθιστορήματος μπορεί να είναι φανταστικά πρόσωπα, όμως επειδή ο χώρος και ο χρόνος στον οποίο τοποθετούνται δεν είναι καθόλου φανταστικός, δεν γίνεται να μένουν ανεπηρέαστοι. Συμμορφώνονται στην πολιτική κατάσταση της εποχής, ανησυχούν για ενδεχόμενες στρατιωτικές απειλές ή οικονομικά προβλήματα, εκφράζουν γνώμη για τα κοινωνικά ζητήματα που τους αφορούν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους με βάσει αυτά που βλέπουν και που βιώνουν.

dimiourgiki grafi

Η Γαλλία, το μακρινό μέλλον και τα λάθη στο μυθιστόρημά μου

Το μυθιστόρημά μου ξεκίνησε σαν μία ιστορία που θα διαδραματιζόταν στη Γαλλία του 2040, σε ένα μακρινό μέλλον, δηλαδή, όπου η Ευρώπη θα είχε ξεπεράσει πια την οικονομική κρίση. Με λύπη μου συνειδητοποιώ τώρα το πόσο αφελές ήταν αυτό το σκεπτικό και το πόσο λάθος ήταν η επιλογή μου. Γιατί; Γιατί ενώ δεν είχα καμία πρόθεση να γράψω ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, χωρίς να το καταλάβω, η ιστορία που προέκυψε εμπίπτει στην κατηγορία του φανταστικού. Προφανώς και δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη συγκεκριμένη λογοτεχνική κατηγορία, όμως επειδή δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα του φανταστικού – δεν έχω εντρυφήσει στην συγκεκριμένη κατηγορία, δεν ξέρω τις ανάγκες του συγκεκριμένου αναγνωστικού και, πιθανότατα, δεν πρόκειται στο μέλλον να γράψω μυθιστορήματα που θα ανήκουν στο συγκεκριμένο είδος – καλό θα ήταν το πρώτο μου βιβλίο να μην κατηγοριοποιηθεί ως τέτοιο. Για να μην συμβεί αυτό, θα πρέπει η εξιχνίαση του παρ’ ολίγον εγκλήματος που αφηγούμαι στο προσχέδιό μου να τοποθετηθεί στην Γαλλία του τώρα. Αυτή είναι η πρώτη εργασία συγγραφικής επιμέλειας που πρέπει να με απασχολήσει και, δυστυχώς, εδώ ακριβώς έρχεται και το πρώτο μου σοβαρό εμπόδιο: Ποιά «Γαλλία του τώρα«; Αυτή που βάλλεται από τρομοκρατικές επιθέσεις και βιώνει έντονα την ισλαμοφοβία; Ω, ναι. Δυστυχώς σε αυτή ακριβώς την Γαλλία!

Πράγματα που πρέπει να γίνουν…

Η συγγραφή ενός μυθιστορήματος δεν είναι (τελικά) εύκολη υπόθεση. Έτσι όπως τα έκανα, για να διορθωθεί η ιστορία που έχω γράψει, δύο λύσεις μόνο υπάρχουν: Ή που θα αλλάξω τη χώρα στην οποία διαδραματίζεται ή που θα αλλάξω το έτος (ή και τα δύο μαζί).

Το να αλλάξω τη χώρα που ζουν οι πρωταγωνιστές μου και αντί για τη Γαλλία να τους μεταφέρω κάπου αλλού, μόνο ένα πράγμα μου φέρνει στο μυαλό: την αυτοκτονία. Έχω ξοδέψει πάρα πολύ χρόνο στο να μελετήσω το χαρακτήρα των Γάλλων και να περιγράψω την πόλη όπου λαμβάνει χώρα το έγκλημα και, αν μπω στη διαδικασία να το αλλάξω, αυτό σημαίνει πως το προσχέδιο θα πρέπει να πεταχτεί στον κάδο των απορριμμάτων και να γραφτεί ξανά από την αρχή. Η δεύτερη λύση θεωρείται πιο ελκυστική και, σαν μια πρώτη σκέψη, προσανατολίζομαι στο να ορίσω το 2014 ως χρόνο αφήγησης, μιας και εκείνη η χρονιά ήταν η μόνη που επικρατούσε μια σχετική ηρεμία στην Γαλλία. (όπως καταλαβαίνετε, δεν με συγκινεί και τόσο η ιδέα του να θίξω ζητήματα ισλαμικής τρομοκρατίας στο βιβλίο μου και προσπαθώ πάσει θυσία να το αποφύγω!).

Για καλό και για κακό πάντως, έχω ήδη αρχίσει να μαζεύω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων εκείνης της χρονιάς ώστε, αν είχε συμβεί κάποιο συνταρακτικό γεγονός στη Γαλλία, να μπορέσω να το μελετήσω και να το «ενσωματώσω» στην πλοκή μου. (βλέπε εικόνα επικεφαλίδας)

Ηθικό Δίδαγμα

Μην καθυστερείτε πολύ την συγγραφή και την αποστολή του μυθιστορήματός σας σε εκδοτικό οίκο προς αξιολόγηση! Ο χρόνος τρέχει, οι εποχές αλλάζουν και – όπως έπαθα κι εγώ – αυτό που θα προκύψει στο τέλος θα θέλει πολύ περισσότερες διορθώσεις απ’ όσες είχατε υπολογίσει να κάνετε.

Επίσης, κάντε μια συζήτηση με τον εαυτό σας ώστε να ξεκαθαρίσετε ποιό λογοτεχνικό είδος σας εκφράζει και με τί θέματα θα θέλατε να καταπιάνεστε σε βάθος χρόνου. Είναι πολύ σημαντικό για έναν συγγραφέα να βρει τη «θέση» του στη λογοτεχνία και να μην αναλώνεται σε κατηγορίες που ίσως στο μέλλον να μην τον απασχολήσουν ποτέ ξανά.

© Μαριάννα Νικολαΐδου

 

Βιβλιογραφία – Αναφορές:

  • lemonde.fr
  • Πάτσιου Κατερίνα, (2008), «Η αναγνωσιμότητα στην Ελλάδα και οι παράγοντες που την επηρεάζουν», Μεταπτυχιακή Διατριβή, Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων (Πανεπιστήμιο Πειραιώς)
Advertisements

24 thoughts on “Η μαγεία (και τα προβλήματα) του να γράφεις μυθιστόρημα

  1. Ο/Η sweet jane eyre λέει:

    Πράγματι τα λάθη που επισήμανες είναι πολύ σημαντικά, αν και δύσκολα τα σκέφτεται κανείς πάνω στη φρενίτιδα της δημιουργίας. Ελπίζω να πάνε όλα καλά με την διόρθωση και να μην αργήσουμε (πολυυυ) να σε διαβάσουμε!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Δυστυχώς την ώρα που γράφεις δεν σκέφτεσαι ούτε το ένα δέκατο από αυτά που θα βρεις μπροστά σου στη διαδικασία της επιμέλειας!! 😦 😦 Κάποια στιγμή πρέπει να μαζέψω όλα τα προβλήματα που έχω συναντήσει σε μια ανάρτηση, αν και πολύ φοβάμαι πως από δω και πέρα θα αφιερώνω μία ανάρτηση σε κάθε πρόβλημα, ίσα ίσα για να γκρινιάξω γι’ αυτά που τραβάω με τις διορθώσεις! 😛

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ωωωωωωωωωωωωωωωω! Μαριάννα μου!
    Αυτό το Ω! έχει να κάνει πως αυτή τη στιγμή, σου μιλάει (δεν σου γράφει! 😉 ) μια μισή Γαλλίδα (από μάνα), που γεννήθηκε στο Παρίσι πολύ πολύ πριν από σένα, που σπούδασε παντρεύτηκε, γέννησε και χώρισε Γάλλο στη Γαλλία και που μητρική της γλώσσα είναι τα Γαλλικά! 😛
    Δύσκολος λαός, βασικά σωβινιστής και πολύ γκρινιάρης, αλλά με σαφέστατα επαναστατικά και προοδευτικά ιδεώδη που έχουν διαμορφώσει γενιές ολόκληρες να μη «μασάνε» και να το αποδεικνύουν με την πρώτη ευκαιρία, (πολύμηνες διαδηλώσεις αστυνομικών, φοιτητών)…
    Η α- φιλοξενία τους (δες Λεπέν) έχει να κάνει με το βαθύ σωβινισμό τους και αυτό το κληρονόμησαν απ΄τους Λουδοβίκους τους, βλέπεις είναι από τις λίγες χώρες που υπάρχει αριστοκρατία και στις μέρες μας, με σαφέστατη διαφορά τάξεων! 😛
    Για να μη γίνει σύγγραμα το σχόλιο μου, μπορείς να μου γράψεις (το mail στο blog μου) και να σου πω πολλά πολλά ακόμα από πρώτο χέρι! 😉
    Έχεις πέσει μεν στα βαθιά αλλά κάτι μου λέει πως το βιβλίο θα είναι ακριβώς όπως εσύ το ονειρεύεσαι, γι αυτό courage! 😉

    ΑΦιλάκια- bisous πολλά πολλά! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      ΩΩΩΩΩωωωωωωωωωω!!!! Κοριτσάρα, πού κρυβόσουν τόσο καιρό!!!!???? 😛 😛

      Δύσκολος λαός, πράγματι, (όπως και κάθε λαός φυσικά, έτσι κι αυτός έχει τις ιδιαιτερότητές του) αλλά όταν μιλάμε για έναν λαό που γέννησε μια Επανάσταση (κι όχι όποια κι όποια επανάσταση, αλλά τη Γαλλική!) τότε το θέμα θέλη μελέτη και προσοχή!! Μέχρι στιγμής έχω εστιάσει περισσότερο στην καθημερινότητα και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και συμπεριφορές, όμως τώρα πρέπει να πέσω «στα βαθειά» όπως λες και να μελετήσω ακόμα περισσότερα στοιχεία όπως τις απόψεις τους για την πολιτική, για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο και άλλα τέτοια. Επίσης, πρέπει να κάνω ένα σοβαρό ξεσκόνισμα στα γαλλικά μου γιατί, όπως λες, αν δεν γνωρίζεις και δεν μιλάς τη γλώσσα τους δεν πρόκειται να βρεις τις πληροφορίες που θες με τ-ί-π-ο-τ-α!!!!

      Εννοείται πως θα σου στείλω email να σε συμβουλευτώ (ουφ, ηρέμησα κάπως τώρα, γιατί αλλιώς είναι να έχεις κάποιον δικό σου να ρωτήσεις και αλλιώς να ψάχνεις γενικά κι αόριστα πληροφορίες στο ίντερνετ). Μόλις φέρω την ιστορία μου «στα μέτρα» του 2014 και ξεμπερδέψω λίγο με το τί έγινε τότε στη Γαλλία, τί δεν έγινε, ποιά από αυτά θα αναφέρω στο βιβλίο μου και ποιά όχι, θα σου στείλω να τα πούμε!!

      Έχεις στο blog σου άρθρα που να αναφέρεσαι στη Γαλλία ή σε εμπειρίες που απέκτησες όταν ζούσες εκεί?? Αν ναι, θέλω οπωσδήποτε να με παραπέμψεις στα αντίστοιχα λινκ!!

      Πολλά πολλά bisous κορίτσι και ανυπομονώ να τα πούμε!!! 😀 😀 😀

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δεν κρατώ και τις καλύτερες αναμνήσεις απ΄ τη Γαλλία και ειδικά από τους Γάλλους… οι πιο τρυφερές είναι όταν ήμουν παιδί, γιατί γύρω στα δύο μου, πήγαμε στη Πόλη αφού ο πατέρας ήταν από εκεί και έπρεπε να κάνει στρατό στη Τουρκία (!) για να μπορέσει να εξασκήσει την νευροχειρουργική που είχε σπουδάσει στη Γαλλία όπου γνώρισε και την maman! (κούκλα!) 😛
    Η «πλάκα» είναι πως έχω τρεις υπηκοότητες! (Γαλλική, Τούρκικη και Ελληνική)!
    Μπορώ να σε βοηθήσω πολύ στις προσωπικότητες των Γάλλων ηρώων σου, μια και «τους» έχω ζήσει από πολύ κοντά… και τους ζω ακόμα, γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν η νοοτροπία ενός λαού δεν χάνεται! 😉

    Να τα ξεσκονίσεις τα Γαλλικά σου γιατί έτσι θα τα μιλάμε! χαχαχα! 😀

    Bonne semaine με πολλά πολλά ΑΦιλάκια! 🙂

    ΥΓ: Δεν μιλάω για τη Γαλλία στο blog μου, μόνο όταν αυτοσαρκάζομαι! 😉

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Ο/Η metalkon λέει:

    Εγώ θα άφηνα την ιστορία μου να συμβεί στο 2040! Έτσι, αφενός θα είχα τη δυνατότητα να την ολοκληρώσω χωρίς να χρειάζεται να μελετήσω την ειδησεογραφία μιας ολόκληρης χρονιάς της Γαλλίας και αφετέρου θα μου δινόταν η ευκαιρία να εκφράσω τη δική μου ματιά για το μέλλον της Γαλλίας και της Ευρώπης ειδικά! Σ’ εκείνο που θα έδινα ιδιαίτερη προσοχή θα ήταν, ο μελλοντικός μου κόσμος να είναι συνδεδεμένος με το παρόν και με το παρελθόν!
    Αλήθεια… Πως φαντάζεσαι τη Γαλλία και την Ευρώπη του 2040; Ως αναγνώστης σου, θα με ενδιέφερε να μάθω πως φαντάζεσαι το μέλλον! Θα μου έδινες χρήσιμες πληροφορίες και για το πως βλέπεις τον κόσμο σήμερα! Αλλά και τι θα πρότεινες για αλλαγή! Αν μάλιστα όλα αυτά μου τα παρουσίαζες

    Αρέσει σε 4 άτομα

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Κατ’ αρχάς σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου αλλά και για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Θα προσπαθήσω να τις απαντήσω λίγο περιληπτικά (αν και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να αφιερώσω ένα συγκεκριμένο ποστ στο μέλλον ώστε να εξηγήσω γιατί δεν επέλεξα το 2040 ως έτος στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία μου):

      (α) Από προσωπική εμπειρία θα σου πω ότι το «διάβασμα» δυστυχώς δεν «γλιτώνεται», είτε γράψεις για μια συγκεκριμένη εποχή ή για μια εποχή στο μέλλον. Σε ένα συγκεκριμένο έτος θεωρώ ότι είναι σχετικά πιο «εύκολο» γιατί απλά ανατρέχεις στην ειδησεογραφία της εποχής, σε βιβλία ιστορίας ή σε μαρτυρίες ανθρώπων και σιγά σιγά συνθέτεις το σκηνικό σου. Όταν όμως θες να γράψεις κάτι για το μέλλον είναι ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση: πρέπει να διαβάσεις πολλά περισσότερα ιστορικά βιβλία και κοινωνικά επίσης. Τί εννοώ; Ότι ο κόσμος κάτα τη διάρκεια της ιστορίας εμφανίζει συγκεκριμένα «μοτίβα» (ας μου επιτραπεί αυτός ο όρος αν και δεν είναι σωστός) τα οποία επαναλαμβάνονται. Χαρακτηριστικό πχ είναι το μοτίβο: «οικονομική κρίση – πόλεμος – οικονομική ανάπτυξη» το οποίο (αν δεν κάνω λάθος) επαναλαμβάνεται κάθε 30 έτη (πολύ πρόχειρος μέσος όρος). Συνεπώς θα έπρεπε να διαβάσω την παγκόσμια ιστορία, να καταγράψω αυτά τα μοτίβα και βάσει αυτών να «φανταστώ» πώς θα ήταν ο κόσμος το 2040. Μέχρι ενός σημείου το εκάνα, απλά επειδή δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι η φαντασία μου είναι «σωστή» αποφάσισα να εγκαταλείψω αυτό το σενάριο (γιατί έχω επίσης και τον φόβο της σύγκρισης – αν όλα πάνε κατ’ ευχήν και το μυθιστόρημα εκδοθεί, όταν θα έρθει το 2040 θα υπάρξει αναπόφευκτα η απορία του «για να δούμε αν η συγγραφέας έπεσε μέσα στις προβλέψεις της», και προσωπικά δεν θέλω να μπλέξω καθόλου με αυτή τη διαδικασία)

      (β) όπως είπα και στην ανάρτηση, αν το έτος της ιστορίας μου είναι το 2040, αυτόματα το μυθιστόρημα θα κατηγοριοποιηθεί στην κατηγορία της «Φανταστικής Λογοτεχνίας» κατι που δεν θέλω για πολλούς λόγους. Ο κυριότερος από αυτούς είναι ότι δεν είμαι συγγραφέας φανταστικής λογοτεχνίας. Θεωρώ πως ανήκω περισσότερο στην κατηγορία μυστηρίου ή ρομαντικού, άρα το ήδη υπάρχον κοινό μου αμέσως αμέσως θα αποκλείσει την συγκεκριμένη ιστορία.

      Για το πώς φαντάζομαι το 2040, θεωρώ πως 2 σενάρια υπάρχουν: ή που θα έχει γίνει πόλεμος και θα έχουμε περάσει στην περίοδο της οικονομικής ανάπτυξης ή που θα έχει βρεθεί μια άλλη λύση πέραν του πολέμου. (Ακολουθώντας, δλδ, το ιστορικό «μοτίβο»).

      Ελπίζω να απάντησα ως ένα βαθμό στις ερωτήσεις σου κι ελπίζω να τα ξαναπούμε.

      Με εκτίμηση,
      Μαριάννα

      Αρέσει σε 2 άτομα

  5. Ο/Η metalkon λέει:

    μέσα σε ένα ωραίο αστυνομικό μυθιστόρημα… Τότε το βιβλίο σου θα συγκαταλεγόταν στα αγαπημένα μου!
    Αλλά όπως είπα και στην αρχή… Αυτό θα έκανα εγώ! Επειδή γράφω για να παρουσιάσω στο σύμπαν το ποιος είμαι! Κι επειδή τελικά γράφω, για να γνωρίσω εγώ ο ίδιος το ποιος είμαι!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  6. Ο/Η ifigeneia λέει:

    Ειναι πολύ μεγάλη η μαγεία τησ συγγραφής ενός μυθιστορήματος. Παρα το γεγονός πως η επιμέλεια θέλει δουλειά. Η μαγεία κρύβεται στο σύμπαν που σου ανοίγει το ίδιο σου το μυαλό και η ψυχή. Εγώ ανήκω στον τομέα του φανταστικού και ένας από τουσ λόγους που τον επιλέγω είναι γιατί με βοηθά γράφοντας να ξεφεύγω από την πραγματικότητα καθώς αρκετές φορές ο αληθινός κόσμος με απογοητεύει. Καθώς δουλεύω τριλογία συχνά λάθη είναι πως πρεπει να προσέχεις να ευθυγραμμίζεις τα γεγονότα ωστε να μην υπαρχουν κενά στην αφήγηση. Τουλαχιστον αυτο το εχω εντοπίσει ως βασικο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο είχα ξεκινήσει κι εγώ να γράφω την ιστορία μου στο 2040 και όχι στο τώρα! Αισθανόμουν πολύ απογοητευμένη από τον «αληθινό κόσμο του τώρα», επομένως για να ξεφύγω από την κατάθλιψη της εποχής ξεκίνησα την ιστορία μου ανάλαφρα, με το σκεπτικό ότι η οικονομική κρίση έχει ξεπεραστεί και οι πρωταγωνιστές μου έχουν άλλα προβλήματα να τους απασχολούν και όχι οικονομικά.

      Το θέμα όμως είναι ότι (στην ιδανική περίπτωση που το βιβλίο μου θα εκδιδόταν και θα έβγαινε στην αγορά), ο Εκδοτικός οίκος βλέποντας το «2040» θα το τοποθετούσε αυτόματα στην κατηγορία του «Φανταστικού» και το μυθιστόρημά μου θα είχε να ανταγωνιστεί βιβλία με δράκους, βρικόλακες κ.α τέτοια στοιχεία που αποτελούν (και καθορίζουν) τη λογοτεχνία του Φανταστικού. Επομένως, η ιστοριούλα μου θα έδειχνε τρομακτικά ελλιπής σε σχέση με τα υπόλοιπα βιβλία της κατηγορίας και γι’ αυτό αποφάσισα να την αλλάξω 😦 (Αυτό ουσιαστικά προσπαθούσα να εξηγήσω στο ποστ, αλλά μάλλον δεν το εξέφρασα και τόσο καλά).

      Ερχόμενη στη δική σου περίπτωση τώρα, ε-ν-ν-ο-ε-ί-τ-α-ι πως θα συνεχίσεις να ασχολείσαι και να γράφεις μυθιστορήματα του φανταστικού, άπαξ και αυτό το είδος σε εκφράζει και σε εμπνέει θεωρώ ότι οφείλεις σαν συγγραφέας να το τιμήσεις με τις δημιουργίες σου! 😀 😀 Άλλωστε, το έχω ξαναπεί πολλές φορές (και ενθουσιάζομαι να το λέω άλλες τόσες) στη λογοτεχνία δεν υπάρχει λάθος και σωστό, υπάρχει παθιάζομαι ή δεν παθιάζομαι!!

      Προσωπικά πάντως τολμώ να ομολογήσω πως είναι πιο δύσκολο να γράψεις λογοτεχνία του φανταστικού σε σχέση με τα τις… «εύκολες» ιστορίες της καθημερινότητας, αλλά μάλλον κάτι τέτοιο είναι τροφή για συζήτηση σε άλλο ξεχωριστό ποστ!! 😀 😀

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το εποικοδομητικό σου σχόλιο, πραγματικά λατρεύω να ανοίγω συζητήσεις με βασή τις απόψεις που μου γράφετε!! 🙂
      Φιλικά,
      Μαριάννα

      Μου αρέσει!

  7. Ο/Η Νυχτερινή Πένα λέει:

    Η μαγεία της συγγραφής είναι η μεγαλύτερη που υπάρχει, καμία άλλη δεν συγκρίνεται μαζί της! Γράφω στα δύο τρίτα της ζωής μου και τίποτα άλλο δεν με συνάρπασε τόσο.

    Γιατί το πήγες στο 2040 ευθύς εξαρχής; Σε εμπόδιζε κάτι να το βάλεις στο τώρα; Ή στο κοντινό 2010 ας πούμε που ακόμα δεν είχε κρίση και τρομοκρατία και δεν διέφερε η ζωή πολύ και από τα σημερινά για να μην έχεις πρόβλημα; Τι σε «ανάγκασε» να πας στο μέλλον;

    ΥΓ:Το φανταστικό για εμένα είναι πιο εύκολο, το αστυνομικό με δυσκολεύει πολύ περισσότερο.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Είναι πράγματι μια μαγεία που, όσο κι αν περνάει ο καιρός, συνεχίζει να σε συνεπαίρνει και να σε εκπλήσσει!! 🙂 🙂

      Όσον αφορά σε αυτό που με ρώτησες, το έγκλημα που περιγράφω στο μυθιστόρημά μου έχει ένα παρελθόν που «χρονολογείται» γύρω στα 30 χρόνια πριν από το «τώρα» της πλοκής, επομένως θεώρησα βολικό το να τοποθετήσω αυτό το παρελθόν στο 2010 της οικονομικής κρίσης και το “μετά” να το πάω στο μέλλον (από το να το τοποθετήσω στο 1980 και το τώρα της πλοκής μου στο 2010).

      Γενικά, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί τα έμπλεξα τόσο. Μάλλον πριν τρία χρόνια που το ξεκίνησα ήμουν μικρή και άπειρη στη συγγραφή και τα σκεφτόμουν όλα μπερδεμένα, δεν εξηγείται αλλιώς 😛 Η αλήθεια είναι ότι ήθελα οπωσδήποτε να έχει αναφορές στην κρίση και θεώρησα πιο βατό το να θεωρήσω την κρίση παρελθόν αντί για παρόν. Τέλος πάντων, η απόφαση πάρθηκε, challenge accepted που λέει και μια φίλη και τώρα πρέπει να στρωθώ στη δουλειά και… να διαβάσω ιστορία. 🙂

      Υ.Γ. Δυστυχώς συνειδητοποίησα πως κι εμένα με δυσκολεύει το αστυνομικό μυθιστόρημα και – τρανή απόδειξη – το ότι έχουν περάσει 3 χρόνια και ακόμα δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω το βιβλίο 😛 Έχει μια ιδιαίτερη “γοητεία” πάντως σαν είδος και παρ’ όλο που με ταλαιπωρεί, δεν νομίζω να το εγκαταλείψω. Κατά πάσα πιθανότητα και το επόμενο βιβλίο μου, σε εξιχνίαση δολοφονίας θα βασίζεται 🙂

      Μου αρέσει!

  8. Ο/Η Νυχτερινή Πένα λέει:

    Αν το έγκλημα σχετίζεται με την κρίση δεν μπορείς και να πας πίσω, η Γαλλία του 1980 ας πούμε, ήταν σε καλή κατάσταση, με ακμάζουσα οικονομία. Τρομοκρατία βέβαια υπήρχε αν και δεν ήταν η Ισλαμική τρομοκρατία αλλά πολιτική.
    Υπομονή και επιμονή λοιπόν για να ολοκληρώσεις τις διορθώσεις σου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Προς το παρόν σκέφτηκα να «περιορίσω» το παρελθόν του εγκλήματος και από 3ο-ετία που το είχα αρχικά να το κάνω 5-ετία ώστε να βγάζουν νόημα οι χρονολογίες 2010 και 2015. Το θέμα, φυσικά, είναι ότι αυτό μου «χαλάει» άλλα ζητήματα της πλοκής που πρέπει οπωσδήποτε να τα αλλάξω και… όσο πάει περιπλέκεται το θέμα μου φαίνεται! 😛
      Υποψιάζομαι δε, ότι στο τέλος, με τις τόσες πολλές διορθώσεις που βγαίνουν αλυσιδωτά, θα προκύψει μια ιστορία εντελώς διαφορετική από αυτήν που έγραψα αρχικά.
      Οψόμεθα… 🙂 🙂

      Μου αρέσει!

  9. Ο/Η ladytrinstories λέει:

    Μπράβο καταρχήν που τελείωσες έστω και το προσχέδιο και όσα έχεις κάνει μέχρι τώρα. Έχω τρεις μήνες που ξεκίνησα το δικό μου μυθιστόρημα και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Φέρνει σε κωμικό και ανησυχώ λιγάκι γιατί οι περισσότεροι γύρω μου προτιμούν τα κοινωνικά,αστυνομικά κλπ αλλά δεν πτοούμαι….ακόμα. Θα δείξει..και πάλι μπράβο!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Δεν σου κρύβω ότι και το κωμικό το φοβάμαι πολύ, γιατί πράγματι είναι πολύ δύσκολο σαν είδος, αλλά αν έχεις γενικά αίσθηση του χιούμορ νομίζω ότι δεν έχεις να φοβηθείς κάτι. Γενικά τί σε δυσκολεύει?
      Πάντως, από προσωπική εμπειρία, θα σου έλεγα να μην επηρεαστείς από το γεγονός ότι κανένας στο περιβάλλον σου δεν προτιμά το συγκεκριμένο είδος αλλά κάποιο άλλο. Το κάθε μυθιστόρημα πάντα θα βρει το κοινό του (αργά ή γρήγορα), θέλει μεν λίγη δουλίτσα πάνω σ’ αυτό, αλλά σίγουρα θα βρεις τους αναγνώστες σου (οι οποίοι δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι και οι γνωστοί σου).

      Οτιδήποτε χρειαστείς κατά τη διαδικασία συγγραφής, μπορείς να το ρωτήσεις σαν σχόλιο εδώ σε κάποιο αντίστοιχο ποστ. Όπως βλέπεις κι εγώ ακόμη «ψάχνομαι», οπότε μπορούμε να αλληλοβοηθηθούμε! χαχα

      Φιλάκια πολλά πολλά και καλή συνέχεια στο γράψιμό σου! 🙂 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η ladytrinstories λέει:

        Σ’ευχαριστώ πολύ, θα ήθελα να αλληλοβοηθούμε αμέ…Δε μπορώ ακόμα να καταλάβω τι με δυσκολεύει, καλό ε? Νομίζω πως επειδή ποτέ δεν έγραφα με βαριές λέξεις και περιγραφές αλλά με πιο απλή ροή και λεξιλόγιο, μπορεί να μην αρέσει στους αναγνώστες. Από την άλλη σκέφτηκα αφού αυτό θέλω θα το γράψω και βλέπουμε. Η αλήθεια είναι πως από την αρχή που αποφάσισω να γίνω συγγραφέας (λέμε τώρα) το πρώτο μου διήγημα το οποίο ολοκλήρωσα είναι με χιούμορ και τώρα το πρώτο μου μυθιστόρημα πάλι με χιούμορ. Οπότε νομίζω πως οδεύω σε δρόμους γελαστούς…θα δείξει…Θα ήμαστε σε επικοινωνία..Καλή συνέχεια και σε σένα ευχόμαι αν και είμαι σίγουρη! 🙂 🙂

        Μου αρέσει!

  10. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Με το καλό Μαριαννάκι μου η φροντίδα της εππιμέλειας! Δες το κι έτσι: Όταν ξεκίνησες τη συγγραφή του βιβλίου άρχισε ένα ταξίδι που ολοκληρώθηκε σε 3 χρόνια. Τώρα ξεκινάει μια άλλη φάση, θέλει προσοχή, υπομονή και επιμονή, αλλά θα ολοκληρωθεί κι αυτή…Σωστός ο τρόπος που σκέφτεσαι, αλλά μην δίνεις υπερβολική σημασία στις πολλές λεπτομέρειες (να δίνεις ΟΣΟ χρειάζεται – το λέω γιατί σε έχω κόψει ως εξαιρετικά συνεπή αλλά και…τελειομανή!)

    Καλή επιτυχία, κυρά δημοσιογράφε! πολλά πολλά φιλάκια (α! και η μαγισσούλα μας θα είναι σίγουρα μεγάλη βοήθεια για σένα!)

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!!! Και να σου ευχηθώ κιόλας καλό κουράγιο στο μυθιστόρημα φαντασίας που ξεκίνησες, ειλικρινά το θεωρώ από τα δυσκολότερα είδη. Έχω κάποια λίγα tips στην κατηγορία «Πώς να γράψετε ένα μυθιστόρημα» αλλά το ομολογώ πως είναι ακόμα πολύ λίγα. Μόλις βρω λίγο χρόνο – γιατί παράλληλα γράφω μια ιστορία και διορθώνω μια άλλη παλαιότερη – έχω σκοπό να ανεβάσω μια πιο ολοκληρωμένη σειρά με συμβουλές. Εσένα προσωπικά τί σε δυσκολεύει περισσότερο μέχρι στιγμής. Για να ξέρω αν είναι να το προγραμματίσω πρώτο πρώτο στα μελλοντικά μου άρθρα! 😀 😀

      Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η sissilallou λέει:

        Ισως η δυσκολία προέρχεται απο το ίδια την ιστορία μερικές φορές πρεπει λίγο να το ψάξω γιατί μερικές φορές δυσκολεύομαι να γραψω καποια συνδετικό κομμάτια για να παω στα πιο βάρβαρα γεγονότα!!!Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου επιτέλους βρηκα και άλλους σαν και εμενα να μοιραστούμε συγγραφικες εμπειρίες!!! Θα σας αφηνω οσο πιο συχνά γίνεται κείμενα γιατί σπουδάζω κιόλας . Επίσης διαλεξα φαντασία γιατί είμαι λάτρης του ειδους!😊😊😊

        Αρέσει σε 1 άτομο

      • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

        Όταν λες συνδετικά κομμάτια μήπως αναφέρεσαι στα λεγόμενα flash back;; Γιατί κάτι τέτοια και μένα με είχαν δυσκολέψει (όπως και πολλούς άλλους) γιατί απαιτούν συγκεκριμένες «τεχνικές» για να γραφτούν. 🙂 Καλως ήρθες στην παρέα μας λοιπόν, πράγματι είναι δύσκολο όταν αποφασίσεις να γράψεις να βρεις άτομα που να ενδιαφέρονται κι αυτά για τη συγγραφή ώστε να ανταλλάσεις απόψεις, αλλά τώρα ό,τι θες εύχομαι να το βρεις εδώ. 🙂 Κι εγώ πιστεύω πως η καλύτερη επιλογή για έναν συγγραφέα είναι το είδος που του αρέσει και διαβάζει. Ελπίζω να τα λέμε είτε εδώ είτε στο blog σου. 🙂 Φιλάκια πολλά και καλή συγγραφική συνέχεια να έχεις!!! 😉 😉

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s