About

Λίγα λόγια για μένα και τη συγγραφική μου τρέλα…

Πριν από δύο περίπου χρόνια και αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στην επαρχία, πήρα την αναπόδραστη απόφαση να επιστρέψω στην γενέτειρα μου, την Αθήνα. Με την νέα πραγματικότητα της οικονομικής ύφεσης καλά εγκατεστημένη μέχρι και στο τελευταίο πετραδάκι αυτής της πανέμορφης πόλης, έγινα κι εγώ μέρος αυτής ως – τί άλλο; – νέα άνεργη πολίτης με πτυχίο, μεταπτυχιακό, πολυσέλιδο βιογραφικό και φυσικά με πάρα πολύ λίγα έως καθόλου λεφτά στην τσέπη. Έχοντας τη ζωή μου τοποθετημένη στο stand by – γιατί ελλείψει αξιόλογης δουλειάς το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περιμένεις να έρθουν καλύτερες μέρες – αρκέστηκα στο να καταπιάνομαι με περιστασιακές δουλειές που μου παρέχουν το περίφημο χαρτζιλίκι, όπως λένε όλοι, και να υπομένω μαρτυρικά τις χίλιες-δυο ανησυχίες των Ελλήνων γονέων εν περίοδο κρίσης («πότε θα βρεις μια δουλειά της προκοπής;», «πότε θα πιάσεις δικό σου σπίτι;», και άλλα πολλά «πότε;»…). Με την απελπισία, την ματαιότητα και ίσως και την κατάθλιψη να με περιβάλλουν ασφυκτικά κάθε φορά που βρισκόμουν στο σπίτι και δεν είχα τί να κάνω – γιατί όταν δεν έχεις δουλειά να πας το πρωί, προφανώς δεν θα έχεις και λεφτά να βγεις το απόγευμα – έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθεί ασυναίσθητα να ξεθάψει μια κρυφή αγάπη που είχα από μικρή: τη συγγραφή. Κι ενώ κατά τη διάρκεια όλων των παιδικών και φοιτητικών μου χρόνων απωθούσα αυτή την αγάπη λέγοντας στον εαυτό μου ότι «έχω τόσες δουλειές, δεν προλαβαίνω!», εκείνη τη στιγμή είπα «γιατί όχι

Το να πλάθεις ιστορίες μες στο μυαλό σου και να ονειρεύεσαι έναν καλύτερο κόσμο, θεωρώ ότι είναι το μόνο ανέξοδο «χόμπι» που θα μπορούσε ποτέ να μας προσφέρει η ζωή εν περίοδο κρίσης. Το να ασχοληθώ με τη συγγραφή ήταν πάντα για μένα ένα όνειρο που έμενε καλά κρυμμένο σε ένα συρτάρι του γραφείου και που όποτε κι αν σκεφτόμουν να τολμήσω και να το ανοίξω, δείλιαζα λέγοντας «τί ξέρω εγώ από αυτά;», ή «άστο καλύτερα! Πού ξέρω αν θα είμαι καλή; Το πιο πιθανό είναι να χάσω το χρόνο μου που μετά να μετανιώνω που δεν τον αξιοποίησα κάπου αλλού». Και να που εκείνη την ημέρα, αυτό το ξεχασμένο θέλω μου αποδείχθηκε η πιο ιδανική σανίδα σωτηρίας για να με κάνει να ξεχαστώ από τα προβλήματα της Ελλάδας του σήμερα. «Αν δεν το τολμήσω τώρα, δεν θα το τολμήσω ποτέ! Άλλωστε, δεν έχω κάτι άλλο να κάνω!», σκέφτηκα. Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, η αρχική μου σκέψη δεν ήταν να ξεκινήσω να γράφω ένα μυθιστόρημα, αλλά το να κρατήσω μόνο κάποιες σημειώσεις για μια υπόθεση που είχα από καιρό μες στο μυαλό μου. Ξεκίνησα το ατόπημά μου γράφοντας μερικές σημειώσεις και κατέληξα τρεις μέρες κλεισμένη στο γραφείο μου και με το σκελετό μιας – ενδιαφέρουσας, θέλω να πιστεύω – μυθοπλασίας στα χέρια μου. Ποτέ δεν υπήρξα τόσο ενθουσιασμένη με τον εαυτό μου και με αυτό που είχα καταπιαστεί, όσο υπήρξα εκείνες τις τρεις μέρες κλεισμένη σε ένα δωμάτιο γράφοντας ασταμάτητα. Είχα διασκεδάσει τόσο πολύ όσο αποτύπωνα στο χαρτί αυτή τη φανταστική ιστορία, που με το που την ολοκλήρωσα σαν ένιωσα μια παράξενη μοναξιά. «Και δεν ξεκινάω να τη γράφω;», σκέφτηκα και πάλι, κι έτσι χωρίς να το καταλάβω δημιουργήθηκε το πρώτο κεφάλαιο…

Έχει περάσει ένα χρόνος από εκείνο το δημιουργικό τριήμερο και αυτό που έχω να ομολογήσω είναι ότι το να προσπαθείς να πλάσεις μια φανταστική ιστορία η οποία θα πρέπει να μοιάζει στον άλλον 100% αληθινή, ήταν η πιο διασκεδαστική πρόκληση που θα μπορούσα ποτέ να συναντήσω στη ζωή μου. Προβληματίστηκα, αμφέβαλα, απελπίστηκα, πείσμωσα, δοκίμασα τις αντοχές μου και τις ικανότητές μου, έγραψα, έσβησα, ξαναέγραψα και συνεχίζω να σβήνω και να γράφω ακόμα. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ούτε στο ελάχιστον το πόσο υπέροχο και δημιουργικό ταξίδι είναι η συγγραφή αν δεν το είχα προσπαθήσει η ίδια. Έψαξα εικόνες και πληροφορίες για μέρη που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ, γνώρισα καταστάσεις και εμπειρίες ανθρώπων που μέχρι χθες αγνοούσα ότι υπάρχουν, προβληματίστηκα με προβλήματα που δεν ήταν καν δικά μου και – το σημαντικότερο – βρέθηκα στη θέση ανθρώπων που πληγώθηκαν ή πλήγωσαν και τόλμησα έστω και για λίγο να προσπαθήσω να τους καταλάβω και ίσως και να τους δικαιολογήσω. Όλες αυτές, λοιπόν, οι εμπειρίες που αποκόμισα και οι προκλήσεις που αντιμετώπισα ένα χρόνο τώρα γράφοντας το βιβλίο μου, αποτέλεσαν και το λόγο που αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το μπλογκ. Μέχρι στιγμής έχω ολοκληρώσει μόνο το ένα τρίτο του βιβλίου, δεν έχω ιδέα πότε θα καταφέρω να το τελειώσω και, αν και στην αρχή είχα πολύ άγχος για το πώς θα καταφέρω να γράψω κάτι που θα αξίζει να εκδοθεί, πλέον λίγο με νοιάζει αν κάτι τέτοιο θα γίνει πραγματικότητα. Ακόμα κι αν δεν καταφέρω να το εκδώσω ποτέ κι ακόμα κι αν μείνει μόνο ως μια πρόχειρη σελιδοποίηση στο ράφι της βιβλιοθήκης μου, για μένα θα είναι πάντα σαν ένα φωτογραφικό άλμπουμ που όταν διαβάζω τις εικόνες που περιγράφονται μέσα σε αυτό, θα θυμάμαι με περηφάνια όλη αυτή την έρευνα που έκανα και που τουλάχιστον κατάφερε να με κάνει να βλέπω τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μου τελείως διαφορετικά.

Κλείνοντας τη μεγάλη αυτή εισαγωγή, θα ήθελα να τονίσω πως είμαι μια ερασιτέχνης συγγραφέας (πιο ερασιτέχνης δεν γίνεται!!!) και πως δεν έχω καμία πρότερη εμπειρία στη συγγραφή, ούτε έχω εκδώσει κάποιο μυθιστόρημα (ούτε καν διήγημα). Συνεπώς η πρόθεσή μου μέσα από αυτό το μπλογκ δεν είναι σε καμία περίπτωση το να αρχίσω να μοιράσω δεξιά κι αριστερά υποδείξεις και κανόνες παριστάνοντας την ειδικό σε θέματα συγγραφής. Απλά σκέφτηκα πως θα ήταν ωραίο να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας και τις δυσκολίες/προκλήσεις που συναντήσαμε όλοι εμείς οι ερασιτέχνες συγγραφείς επιχειρώντας να κάνουμε πραγματικότητα το όνειρό μας. Θα χαρώ πολύ να ακούσω τις απόψεις σας σχετικά με το τόλμημά μου να δημιουργήσω αυτό το μπλογκ και περιμένω με ανυπομονησία τα σχόλιά σας κάτω από την πρώτη μου ανάρτηση με τίτλο: «Έμπνευση». Πώς, πού και γιατί;

Με εκτίμηση,
Μαριάνα

 

 

 

6 thoughts on “About

  1. Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

    Χίλια Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!! Αποφάσισα πριν λίγους μήνες να ξεκινήσω αυτό το blog γιατί, ενώ βρήκα δεκάδες παρόμοια στα Αγγλικά και στα Ισπανικά, στα Ελληνικά δεν υπήρχε κανένα blog ή forum όπου να αναπτύσσονται/συζητώνται θέματα και προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε νέος συγγραφέας στο ξεκίνημά του. Εύχομαι να μην απογοητεύσω κανέναν και περιμένω με αγωνία τα σχόλιά σας! 😀

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η petros λέει:

    οποτε διαβαζω, κυριως αστυνομικα, μυστηριιου και πραγματειες, συνηθως πλαθω μικροϊστοριες ή τις αλλαζω σε καποιο σημειο με διαφορετικη εκβαση ή την ιδια του βιβλιου, αλλα μεσω αλλης οδου. τω καιρω εκεινω ειχα συμμετασχει σε ενα διαγωνισμο γραψιματος ιστοριας τετοιου τυπου, αλλα δεν προτιμηθηκε. πολλες φορες, ακομα και στο λεωφορειο ή στο φαναρι δημιουργουνται διαφορα φανταστικα περιστατικα κλπ κλπ. αξιζουν τον κοπο να γινουν βιβλιο, ή εστω αφηγηματα μικρα στην αρχη κια βλεπουμε;θενκς

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Mariana Nikolaidou λέει:

      Κάπου είχα διαβάσει πως από όλες τις ιδέες που μας έρχονται κατά καιρούς στο μυαλό πολύ λίγες μπορούν να καταλήξουν τελικά να αποτελέσουν μια άρτια και ενδιαφέρουσα ιστορία. Προσωπικά, όπως λες, μου έρχονται αμέτρητες ιδέες καθημερινά. Οι περισσότερες απλά ξεχνιούνται στην πορεία, όμως κάποιες άλλες «κολλάνε» στο μυαλό μου, με αποτέλεσμα να τις σκέφτομαι ξανά και ξανά. Τις συγκεκριμένες, λοιπόν, θα κάτσω να τις επεξεργαστώ με ηρεμία και να ελέγξω κατά πόσο με εξιτάρουν και κατά πόσο θα μπορούσα να μεταφέρω μέσω αυτών ένα μήνυμα στον αναγνώστη (ηθικό δίδαγμα). Αν πληρούν αυτές τις δύο προϋποθέσεις, τότε ναι, θα μπω στη διαδικασία να τις αναπτύξω. Αν όχι, δύσκολα καταπιάνομαι μ’ αυτές γιατί ξέρω πως στην πορεία είτε θα βαρεθώ είτε θα τα παρατήσω.

      Γενικά πιστεύω πως μια ιστορία είναι «καλή» και «ενδιαφέρουσα», όταν εμείς σαν συγγραφείς νιώθουμε την ανάγκη να τη διηγηθούμε πάσει θυσία σε κάποιον τρίτο. Κάτι ανάλογο, δηλαδή, με τα κουτσομπολιά: όταν ακούμε ένα κουτσομπολιό που μας συγκλονίζει σπεύδουμε να το πούμε στον διπλανό μας, γιατί υποσυνείδητα θεωρούμε πως θα του τραβήξει την προσοχή, ενώ άλλα που τα θεωρούμε ανούσια, δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να τα αναπαράγουμε. Συνεπώς, έχει να κάνει με το πόσο «πιστεύουμε» ότι μια ιδέα θα βγει καλή. Το αν θα γίνει διήγημα ή μυθιστόρημα, έχει να κάνει κυρίως με το πόσο χρόνο και κόπο έχουμε σκοπό να διαθέσουμε. Το διήγημα είναι πιο σύντομο άρα και λιγότερο χρονοβόρο, ενώ το μυθιστόρημα είναι το ακριβώς αντίθετο. Στην περίπτωσή σου θα μπορούσες να ξεκινήσεις με μικρά διηγήματα και να δεις ποιές από τις ιδέες σου έχουν απήχηση και ποιές όχι. Αν, λοιπόν, κάποια από αυτές τραβήξει το ενδιαφέρον των περισσότερων αναγνωστών σου τότε ίσως τελικά και να αξίζει να γίνει μυθιστόρημα 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Ο/Η Γιώργος Γιώργης Γεώργιος λέει:

    Γεια σου Μαριάννα. Χαίρομαι πολύ που έκανες αυτό το μπλογκ, και εγώ βρίσκομαι σε μια παρόμοια κατάσταση. Έχω στο μυαλό μου κάποιες ιστορίες, και πιστεύω πως μπορώ να γράψω με κάποια αξιοπρέπεια. Απλά πιστεύω πως το σημαντικό είναι να γράφεις, και να μην το αμελείς, και εγώ δεν είμαι τόσο συνεπής. Πρόσφατα έφτιαξα, σχεδόν για πλάκα, ένα σενάριο για ταινία την οποία θα γυρίζαμε με έναν φίλο που ήθελε να κάνουμε κάτι μικρό για τον χαβαλέ. Οι φίλοι μου εντυπωσιάστηκαν με το σενάριο μου, αλλά για να αποτυπωθεί στην οθόνη θα ήθελε πολύ δουλειά. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να το χρησιμοποιήσω σαν σκελετό για να φτιάξω ένα διήγημα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Μαριάννα Νικολαΐδου λέει:

      Καλώς ήρθες στην παρέα μας και καλή αρχή σου εύχομαι!!! 🙂 🙂 Έχεις πολύ μεγάλο δίκιο σε αυτό που λες, σημασία έχει να γράφουμε και να μην το αμελούμε, αλλά και να ολοκληρώνουμε τις ιστορίες που ξεκινάμε. (Γιατί δυστυχώς παρατηρώ ότι οι περισσότεροι παρατάνε τα βιβλία τους στα μισά χωρίς να τα ολοκληρώσουν, ξεκινώντας απλά κάποιο άλλο και ξανά κάποιο άλλο, συσσωρεύοντας ένα σωρό μισο-τελειωμένες ιστορίες.) Θέλει τριβή και επιμονή το γράψιμο και να ψάχνεις συνεχώς καινούριες ιδέες και τρόπους να «ξεμπλοκάρεις» την πλοκή σου από το σημείο που έχεις «κολλήσει».

      Η ταινία είναι πράγματι ένα πολύπλοκο θέμα, όχι μόνο από τη μεριά του σεναριογράφου αλλά και από τη μεριά ένα σωρό άλλων παραγόντων που εμπλέκονται στην πραγματοποίησή της. Θέλει εξοπλισμό, ηθοποιούς, μοντάζ… κοινώς απίστευτα πολλές εργατο-ώρες δουλειάς τις οποίες καλούνται να τις καλύψουν άτομα που ίσως να μην έχουν τα χρήματα ή το χρόνο για να ολοκληρώσουν μια τέτοια δουλειά. Επομένως, καλύτερα που αποφάσισες να μετατρέψεις το σενάριό σου σε διήγημα και – γιατί όχι; – και σε μυθιστόρημα ακόμα, αν σε παίρνει να βγει τόσο μεγάλο. Το βιβλίο του Syd Field «Το Σενάριο» το έχεις διαβάσει;; Στο προτείνω ανεπιφύλακτα, θα σε βοηθήσει πάρα πολύ!! 🙂

      Φιλικά,
      Μαριάννα

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s